δήμος Ρεθύμνου, καταγγελία για τέλη ελεγχόμενης στάθμευσης

ο δήμος επτώχευσε; παρανόμως θέλει να διαθέσει τα τέλη στάθμευσης για πληρωμή προσωπικού ! του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου δήμου Ρεθύμνου Εχουμε πολλές φορές διατυπώσει την ανησυχία μας για τα οικονομικά του δήμου μας, πού ήταν (και είναι) επιχορηγησηβίωτα (δηλ κρατικοδίαιτα!), μιας και η δημοτική αρχή ασκούσε (και ασκεί) μια ξεπερασμένη διαχειριστική λειτουργική χωρίς φρεσκάδα και χωρίς ιδέες και πρωτοβουλίες! Είχαμε καταθέσει την άποψη, ότι κάποια στιγμή, ο δήμος θα αδυνατεί να πληρώσει , ακόμη και, το προσωπικό του! Μονίμως η δημοτική αρχή αποφεύγει να δραστηριοποιηθεί και να ανταποκριθεί στις «ανάγκες των καιρών», και αναλώνεται στις συνηθισμένες δικαιολογίες, που «όλοι οι άλλοι φταίνε», χωρίς να κάνει ,ποτέ, μια αυτοκριτική , ούτε ένα επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας της. ………………………………………………………… Πριν τρία χρόνια ( βλέπε τροπ)ση της κανονιστικής απόφ ,απ 17525/7.10.09), η δημοτική αρχή , με αποφ του ΔΣ που τροποποίησε αυτήν την κανονιστική απόφαση, «έβαλε χέρι» στα πρόστιμα της ελεγχόμενης στάθμευσης , τροποποιώντας την επί 15ετία ισχύουσα κανονιστική ( που τα ήθελε ανταποδοτικά για δράσεις βελτίωσης του κυκλοφοριακού)! Ετσι, από την 7.10.09 «τα πρόστιμα της ελεγχόμενης στάθμευσης καλύπτουν κάθε είδους δαπάνη» Στην επιτροπή ποιότητας ζωής , τις προηγούμενες μέρες, κατατέθηκε πρόταση , ώστε πλέον «όλα τα έσοδα από την ελεγχόμενη στάθμευση στην πόλη του Ρεθύμνου, θα πρέπει να διατίθενται για την μισθοδοσία του προσωπικού, δεδομένου ότι η κάλυψη της αποτελεί πρώτη σε προτεραιότητα υποχρεωτική δαπάνη που πρέπει να καλύπτεται από τον δήμο»! Βεβαίως άσχετα από οποιαδήποτε νομική υποχρέωση, η πληρωμή του οποιουδήποτε εργαζόμενου είναι «ιερή» υποχρέωση, ( και κύρια όσων έχουν την πολιτική ευθύνη και την διαχειριστική αρμοδιότητα αυτής της πληρωμής),και κανείς δεν πρέπει να έχει διαφορετική άποψη. Όμως , η τοποθέτηση τέτοιων διλημμάτων, δεν πρέπει , ούτε να οδηγούν σε παράνομες αποφάσεις, ούτε να «βλέπουν» μονοδρομικά προς όπου κάποιοι το θέλουν. …………………………………………………………. Επανειλημμένα , με διάφορα άρθρα μας που έχουμε δημοσιεύσει, έχουμε θέσει την απορία μας, μήπως αυτά τα έσοδα από τα κυκλοφοριακά πρόστιμα, τα οποία , (όπως αποδεικνύουν οι τροποποιητικές αποφάσεις της κανονιστικής ,που έγινε το 2009 και που τέθηκε να γίνει και σήμερα!), αποτελούν την αιτία, που δεν λύθηκε ,μέχρι σήμερα, το κυκλοφοριακό πρόβλημα! [ βλέπε σχετικά άρθρα μας, όπως πχ: *** άρθρο μου της 19.5.03 ,( ειρωνικό!) ,για «πεζόδρομοι για νοίκιασμα και έσοδα του δήμου» *** εφημε «κρητ επιθ/ση» της 19.1.05 «τα τροχαία πρόστιμα …φταίνε για το κυκλο φοριακό»! *** εφημε «κρητ επιθ/ση» της 17.5.08 «μέχρι πού θα πάει το γράψιμο» (της τροχαίας κλπ) *** εφημε «κρητ επιθ/ση» της 23.6.09 όπου καταγγέλλεται αυτή η εισπρακτική λειτουργική του δήμου, με τίτλο « ο δήμος ταλαιπωρεί τους πολίτες, για να εισπράττει»! *** Εφημε «ρεθεμνος» της 15.8.09 καταγγέλλουμε την δημοτική αρχή, που έκανε «σανίδα σωτηρίας της» τα πρόστιμα της ελεγχόμενης στάθμευσης! *** εφημε «κρητ επιθ/ση» της 22.7.10, με τίτλο «υπάρχουν αρμόδιοι; »,όπου θέτουμε ,για μια ακόμη φορά, την απορία «μήπως σκόπιμα ο δήμος δεν λύνει το κυκλοφ πρόβλημα!» *** εφημε «ρεθεμνος» της 14.8.10, με τίτλο «ρώτησε κανείς την τροχαία!» όπου θέτω την διάσταση του κυκλοφοριακού, στο να «γράφεΙ» η τροχαία! *** εφημε «κρητ επιθ/ση» της 29.6.12 με τίτλο «κυκλοφοριακό, ώρα μεσάνυχτα!», όπου θέτουμε το ερώτημα της ανταποδοτικότητας των εσόδων της ελεγχόμενης στάθμευσης. ………………………………………………………….. Όμως πέραν των όσων είπαμε (και λέμε!) εμείς, , [ μερικά από τα οποία καταλογογράψαμε ανωτέρω], που μπορεί η δημοτική αρχή να «τα γράφει» στο «τεφτέρι της αδιαφορίας της», υπάρχει και νομική «αταξία» την οποία καταγγέλλουμε προς κάθε νόμιμη «διεύθυνση», μήπως και λειτουργήσουν τα αυτονόητα. Τα τέλη της ελεγχόμενης στάθμευσης είναι (εκ του Νόμου!) ανταποδοτικά! Συγκεκριμμένα : *** ο Νόμος 1416/1984 (φεκ 18Α), στο άρθρο 59 , όπως αυτό τροποποιήθηκε με τον Ν 1090/90 (φεκ 125 Α) άρθρο 4, σαφέστατα λέει τα εξής : « τα τέλη στάθμευσης, που εισπράττονται με μετρητές χρόνου στάθμευσης ή με οποιοδήποτε άλλο σύστημα μέτρησης χρόνου, καθορίζονται με αποφ του ΔΣ, αποτελούν έσοδο του δήμου, και ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για την βελτίωση των κυκλοφοριακών συνθηκών του δήμου» *** η αποφ 50698/14.12.11 ( φεκ 2832 Β), που τροποποίησε την αποφ 7028/3.2.04 (φεκ 253Β), [ είναι η αποφ-εγκύκλιος –οδηγίες ,βάσει της οποίας συντάσσεται ο προϋπολογισμός του δήμου), λέει ξεκάθαρα, ότι αυτά τα τέλη ελεγχόμενης στάθμευσης σε κοινόχρηστους χώρους ,του αρθρ 4 του Ν 1090/90, πάνε σε άλλο κωδικό ( τον ΚΑ 0464), που είναι διαφορετικός του κωδικού των εσόδων από δημοτικούς χώρους στάθμευσης ,( που είναι ο ΚΑ 0431)! Συνεπώς ,με ποιο νομικό έρεισμα και με ποια νομιμότητα καλείται, (από την δημοτική αρχή) ,η δημοτική κοινότητα Ρεθύμνου (που ήδη, με απόφαση της …συμφώνησε), η επιτροπή ποιότητας ζωής ( σε απόφαση της οποίας αντιδράσαμε, και το θέμα θα ξανατεθεί σε άμεσο χρόνο (λόγω βιασύνης της δημοτικής αρχής!), και το δημοτικό συμβούλιο, να αποφασίσουν ενάντια στον Νόμο 1090/90 άρθρο 4!!! Από πότε μια απόφαση δημοτικού συμβουλίου, απόκτησε το δικαίωμα να τροποποιήσει τον Νόμο που ψήφισε η Βουλή! …………………………………………………… Και εν τάξει εμείς έχουμε την «κακή συνήθεια» να ψάχνουμε, μέσα από μια συνεχή προσπάθεια ( στο βαθμό που μπορούμε χρονικά και γνωστικά) να «ξέρουμε τι ψηφίζουμε», όμως αν δεν ψάχναμε και δεν αναδεικνύαμε τα πραγματικά νομικά δεδομένα που βρήκαμε κατά το ψάξιμο μας, όλα αυτά τα όργανα θα ψήφιζαν μια παράνομη ( δηλ σε παραβίαση του νόμου 1090/90 άρθρο 4) απόφαση; Εχουμε πεί πολλές φορές, ότι η νομική υπηρεσία του δήμου θάπρεπε να «κνισάρει» κάθε εισήγηση ,που έρχεται για ψήφιση στα δημοτικά όργανα, διότι όπως λειτουργεί ,σήμερα, το σύστημα, εμείς οι δημοτικοί σύμβουλοι καλούμαστε να ψηφίσουμε «ιδία ευθύνη», δηλ παίρνουμε μια τεράστια ευθύνη χωρίς να μπορούμε να γνωρίζουμε ( πάντοτε) όλα τα δεδομένα του ψηφιζόμενου θέματος! Αλλωστε ισχύει η θέση που κάποιος δήμαρχος κάποτε κατέθεσε απολογούμενος σε δικαστήριο, στο οποίο (για τέτοια ψηφοφορία εκατηγορούντο δήμαρχος και δημοτικοί σύμβουλοι που είχαν ψηφίσει) ήταν συγκατηγορούμενος, ότι εκείνος στο δημοτικό συμβούλιο «ούτε ψηφίζει ,ούτε εισηγείται» ,άρα η ευθύνη είναι, ολόκληρη των δημοτικών συμβούλων που, εκείνοι μόνοι, ψηφίζουν! ………………………………………………………. Είναι ξεκάθαρα, λοιπόν, τα εξής : *** τα τέλη ελεγχόμενης στάθμευσης δεν μπορούν να διατεθούν για οποιαδήποτε άλλη πληρωμή πλήν των ανταποδοτικών ,για την κάλυψη του κυκλοφοριακού, δαπανών! Συνεπώς η δημοτική αρχή ,που εισηγείται και ζητεί τέτοια απόφαση (πληρωμής άλλης δαπάνης, που απαγορεύεται από τον Νόμο), θεωρούμε ότι δεν γνώριζε την νομοθεσία, (διότι δεν μπορώ ούτε να σκεφθώ ,οποιαδήποτε άλλη σκέψη)! Όμως και αυτή η άγνοια δεν συγχωρείται, διότι έβαλε σε κίνδυνο τους δημοτικούς και τους τοπικούς συμβούλους να αποφασίσουν μια παράνομη διάθεση δημοτικών χρημάτων, που σημαίνει κινδύνους καταλογισμών, δικαστηρίων κλπ και είναι τουλάχιστον άδικο για όλους τους. [ΥΓ :Καταθέτουμε και την νομική απορία μας, κατά πόσον και η προηγούμενη απόφαση του 2009, είναι νόμιμη, δηλ μήπως και τα πρόστιμα της ελεγχόμενης στάθμευσης (και όχι μόνον τα τέλη ελεγχόμενης στάθμευσης) ανήκουν στην ίδια κατηγορία, και κακώς διατίθενται (με την τροποποίηση του 2009) σε άλλες πληρωμές! Οι αρμόδιες υπηρεσίες θα πρέπει να δούν το θέμα, και να μην μείνει «να τρέχει» αυτή η τυχόν αλλότρια διάθεση χρημάτων, που θα μπορεί να προκαλέσει συνέπειες σε όσους, δημοτικούς συμβούλους, την ψήφισαν]. *** οι μισθοί του προσωπικού είναι υποχρέωση ,( νομική και πολιτική), της δημοτικής αρχής ,(η οποία έχει αναλάβει να διαχειρίζεται τα δημοτικά πράγματα), η οποία «οφείλει να βρεί» τα απαιτούμενα χρήματα για την τακτική πληρωμή τους! Αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτήν την υποχρέωση της, υπάρχει και ο «δρόμος» της παραίτησης της! …………………………………………………….. ΥΓ 1η: μετά τις αντιρρήσεις μας, ήρθε , σήμερα 13.12.12 , νέα εισήγηση προς την επιτροπή ποιότητας ζωής ,[σε αντικατάσταση της προηγουμένης ( με ημερομηνία Αδελε … 2012) ,που είχε έρθει πριν λίγο ( και βάσει της οποίας διατυπώθηκε η απόφαση της δημοτικής κοινότητας, η οποία αντιγράφει ακριβώς το σκεπτικό της εισήγησης αυτής) , της οικονομικής υπηρεσίας με ημερομηνία 11.12.2012, η οποία «αναγνωρίζει» την ανταποδοτικότητα των τελών αυτών, και τώρα αντί «για μισθοδοσία» εισηγείται «ολίγη μισθοδοσία» ( δηλ μέρος της μισθοδοσίας της δημοτικής αστυνομίας) και άλλες «διάφορες» δαπάνες (που μπορούν να σχετισθούν με την κυκλοφορία)! Βεβαίως ούτε αυτή η εισήγηση είναι σωστή, διότι δεν συσχετίζει οικονομικά στοιχεία του προυπολογισμού ( δηλ τόσα έσοδα από τα τέλη, τόσα εδώ τόσα εκεί κλπ οι δαπάνες ,και να αποδεικνύει την ισότητα εσόδων και δαπανών (αυτό θα πεί ανταποδοτικότητα!). Απλά διορθώνεται η πλήρως αντίθετη προς την ανταποδοτικότητα , εισήγηση «για μισθοδοσία» , και προσπαθείται μια ( αόριστη όμως και άρα όχι νόμιμη) , νομιμοφάνεια κάλυψης του όρου της ανταποδοτικότητας που «ανακαλύψαμε» και θέσαμε! ΥΓ 2η: Η ουσία πάντως παραμένει η ίδια! Ο δήμος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις βασικές οικονομικές υποχρεώσεις του (μισθοδοσία προσωπικού), και «καταφεύγει» στα τέλη στάθμευσης και στα πρόστιμα της ελεγχόμενης στάθμευσης για να «επιβιώσει»! Και τίθεται η απορία, πώς χαρακτηρίζεται στην «γλώσσα της αγοράς» η αδυναμία οποιασδήποτε υποχρέωσης πληρωμής για την οποιαδήποτε επιχείρηση! Και τίθεται ,επίσης, η απορία, μήπως γι αυτό ταλαιπωρούμαστε οι ρεθεμνιώτες με την βιούμενη ( που έχουμε θέσει πολλές φορές, όπως σε μερικά από τα άνω αναφερθέντα δημοσιεύματα μας ), «άρνηση» λύσης του κυκλοφοριακού της πόλης! Μήπως δηλ η μη λύση του κυκλοφοριακού, που μας θέτει ,όλους μας, σε καθημερινούς παραβάτες-«πελάτες» της δημοτικής αστυνομίας, έχει ονοματεπώνυμο και διεύθυνση αυτά τα έσοδα του δημοτικού ταμείου! Τα τόσο πολύτιμα αυτά έσοδα(όπως δείχνουν ετούτες οι τροποποιήσεις της κανονιστικής) για την οικονομική επιβίωση του δήμου! 12.12.2012 nikninos@yahoo.gr nikosninos32.blogspot.com www.dimotiki-kinisi.gr [ δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 14-12-2012 ]

κουράσθηκα να παραπονιέμαι! (όταν κανείς αρμόδιος δεν "ακούει")

κουράστηκα πιά ( να παραπονιέμαι και να στεναχωριέμαι)! Του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου δήμου Ρεθύμνου Πριν λίγες μέρες όλοι παρακολουθήσαμε στην τηλεόραση την πρωταθλήτρια ομάδα πόλο γυναικών της χώρας μας, η οποία έγινε δεκτή στο προεδρικό Μέγαρο και τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της δημοκρατίας μας για τις επιτυχίες της. Τις ίδιες μέρες ο αθλητικός τύπος (και οι αθλητικές σελίδες του πολιτικού τύπου) καταχώρησαν συνεντεύξεις των πρωταθλητριών μας και του προπονητού τους. Από παληότερες επιτυχίες της ομάδας αυτής, είχαμε διαβάσει ρεπορτάζ κλπ για την (μοναδικής και … ελληνικής «σύλληψης!) πραγματικότητα, του να είναι άνεργος αυτός ο επιτυχημένος προπονητής , και παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει εκείνος «να επιμένει» και να κατορθώνονται αυτές οι αλλεπάλληλες επιτυχίες της ομάδας του! Μέσα από αυτή την «διάχυτη φωτοχυσία» της δημοσιογραφικής προβολής των τιμών και των φωτογραφιών ,ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η απλή δήλωση του επιτυχημένου προπονητή , ότι « όταν πάω στο εξωτερικό και βλέπω τις υποδομές που υπάρχουν στις άλλες χώρες, σχεδόν ΚΛΑΙΩ, αλλά η αλήθεια είναι ότι ΚΟΥΡΑΣΘΗΚΑ να παραπονιέμαι και να στεναχωριέμαι»!!! Είναι σύνηθες και διάχυτο το πρόβλημα στην χώρα μας, κανείς αρμόδιος «να μην ακούει» τους ειδικούς, και είναι καθεστωποιημένη η πραγματικότητα στην χώρα μας «στον καρπό να πλακώνουν πολλοί» (κατά την γνωστή διαπίστωση του Μακρυγιάννη), ενώ οι πραγματικοί αγωνιστές, μονίμως να παραπονιούνται και να στεναχωρούνται καταπογοητευμένοι! Εχω την εντύπωση ,( και μακάρι να ήταν λανθασμένη!), ότι αυτή η κόπωση όλων όσοι προσπαθούν σε αυτόν τον τόπο για το καλλίτερο, είναι μια αληθινή και αρνητική πραγματικότητα! Δυστυχώς οι μόνοι «ξεκούραστοι» είναι όσοι δεν κάνουν τίποτε, και απλώς «περιμένουν στην γωνία» να έρθει η ώρα «για τις φωτογραφίες» στις οποίες φιγουράρουν πάντα με ατσαλάκωτα φιρμάτα κουστούμια, και πάντα με τα διάπλατα χαμόγελα της επιτυχίας (των άλλων ,όμως!)! Οι πραγματικοί εργάτες, οι πραγματικοί αγωνιστές, ψυχικά κουρασμένοι και απογοητευμένοι από την εγκατάλειψη τους από αυτούς τους αρμοδίους, μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς ανέχονται αυτήν την «εκμετάλλευση» τους, και σε χαμηλούς αδύναμους τόνους αρθρώνουν αυτήν την αλήθεια, ότι «κουράσθηκαν να παραπονιούνται και να στεναχωρούνται»! Κάποια στιγμή αυτή η φιλοπατρία στερεύει,, αυτή η κούραση τους καταβάλλει,, και η αποχώρηση τους, η απώλεια τους για την χώρα, είναι φυσιολογική! Στην πραγματικότητα, κανείς αρμόδιος δεν στεναχωριέται για την απώλεια αυτή, διότι «η ιστορία» έχει αποδείξει ,ότι κάποιοι άλλοι θα τους προσφέρουν τις ίδιες επιτυχίες με την ίδια δική τους λειτουργική, διότι αυτή η χώρα πάντα έχει πατριώτες που την αγαπούν. Το ζητούμενο ,όμως, για τον τόπο μας δεν είναι αυτοί οι ατσαλάκωτοι να βρίσκουν ευκαιρίες για φωτογραφίες και προβολή τους, αλλά αυτή η χώρα να βοηθά και να αξιοποιεί όλους εκείνους τους αγωνιστές πατριώτες που θέλουν και που μπορούν «να σύρουν το κάρο», ώστε,επί τέλους,αυτό το «κάρο» να κινείται και «να πηγαίνει μπροστά»! Ας ελπίσουμε ,ότι κάποτε ,οι ατσαλάκωτοι θα καταλάβουν το αυτονόητο, (ότι δηλ και τότε θα μπορούν «να βγάζουν φωτογραφίες»), ώστε να δώσουν «όπλα» και «μπαρούτι» στους «στρατιώτες» ,που πραγματικά και ουσιαστικά υπηρετούν τον τόπο μας. 21-12-2012 nikosninos1.blogspot.com nikosninos32.blogspot.com www.dimotiki-kinisi.gr nikninos@yahoo.gr [ δημοσιεύθηκε στα «ρεθεμνιώτικα νέα» της 22-12-2012 ]

δημοτικές εκλογές: αιρετοί ικανοί χωρίς αμοιβές και μισθούς !

Δημοτικές εκλογές του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου δήμου Ρεθύμνου Πολλή συζήτηση γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες, και όχι μόνον, για τα οικονομικά των δήμων και τις αμοιβές των αιρετών. Εμείς, απλά θα το θυμίσουμε, προεκλογικά είχαμε πεί, ότι δεν θα εισπράτταμε τις δημοτικές αμοιβές της θητείας μας ,ως διοίκηση του δήμου, και μετεκλογικά είχαμε ζητήσει ,με γραπτή και πρωτοκολλημένη αίτηση μας προς τον δήμο, να διατίθενται αυτές όλες οι αμοιβές των αιρετών του δήμου ,(που είναι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως για τον δήμο μας), για έργα κλπ στους μικρούς οικισμούς του δήμου. Αυτή η αίτηση μας ποτέ δεν τέθηκε σε συζήτηση στον δήμο μας,( όμως ούτως ή άλλως, για μας αυτή η προεκλογική δέσμευση ισχύει, και όλα τα χρήματα που δικαιούμαστε για τις συμμετοχές μας στο δημ συμβούλιο, στην οικονομική επιτροπή και στην επιτροπή ποιότητας ζωής, θα διατεθούν για έργα κλπ μικρών οικισμών του δήμου)! Μια σημαντική συνέπεια του μνημονίου για τους δήμους κλπ ήταν η μείωση των αμοιβών των αιρετών και η κατάργηση των αποζημιώσεων των αιρετών λόγω της συμμετοχής τους στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου και των επιτροπών. Ετσι πλέον, κάποιοι μιλούν για αποκλεισμό-άρνηση από τις υποψηφιότητες των επόμενων δημοτικών εκλογών μελλοντικών υποψηφίων επειδή δεν θα υπάρχουν αυτές οι αμοιβές! Κάποιοι προχωρούν περισσότερο και αποφαίνονται, πως έτσι που μειώθηκαν οι αμοιβές, κανείς δεν θα συμμετέχει στις εκλογές εκτός από τα λαμόγια! Να δούμε όμως τα πράγματα, στις σωστές τους διαστάσεις: α/ σύμφωνα με την νομοθεσία ,αλλά και την ουσία, τα αξιώματα των δήμων είναι τιμητικά και άμμισθα! Δηλ δεν ( πρέπει να) γίνεται κανείς αιρετός για να εξασφαλίσει μισθό! Είναι ιδιότητες – τιμητικά αξιώματα ,για τα οποία συμμετέχουν οι υποψήφιοι, «φωνάζοντας» σε όλους τους τόνους, ότι το κάνουν «για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον τόπο»! Αρα ,αφού προσφέρονται να βοηθήσουν, δεν τίθεται θέμα αμοιβής και μισθού. β/ για τον δήμαρχο των μεσαιομεγάλων δήμων, ο νομοθέτης απαίτησε-απαγόρευσε την άσκηση επαγγέλματος, οπότε τίθεται θέμα αμοιβής-μισθού για την επιβίωση της οικογένειας του, και ,σωστά, προβλέφθηκε η αυξημένη αντιμισθία του. Αυτή η αντιμισθία ,λόγω μνημονίου, «κουτσουρεύθηκε» και μάλλον, για αυτό το λόγο, θα αρθεί η απαγόρευση άσκησης του επαγγέλματος του από τον δήμαρχο. Συνεπώς, πλέον, και για τον δήμαρχο δεν θα τίθεται πρόβλημα επιβίωσης του για να απαιτείται αντιμισθία! γ/ η διαχείριση ενός δήμου, βεβαίως και απαιτεί χρόνο, οργάνωση κλπ για να είναι αποδοτική. Συνεπώς καθένας οφείλει να σταθμίσει τις υποχρεώσεις που «προσφέρεται» για να αναλάβει, πριν αυτοδιατεθεί σαν υποψήφιος, ώστε να μπορεί μετά ( αν εκλεγεί) να ανταποκριθεί σε αυτές τις δεδομένες, από πριν, απαιτήσεις του αξιώματος για το οποίο εκτίθεται σαν υποψήφιος. Από κανένα νόμο ,από καμιά παράμετρο κλπ δεν προκύπτει ,ότι οπωσδήποτε πρέπει να είναι υποψήφιος αυτός που δεν μπορεί και όχι κάποιοι άλλοι που μπορούν! Και ,βεβαίως, είναι πολύ εγωιστικό ,κάποιος που θέλει και δεν μπορεί ( λόγω των δικών του επαγγελματικοοικογενειακών λόγων),να κατηγορεί σαν λαμόγια όλους τους άλλους που ( λόγω των δικών τους επαγγελματικοικογενειακών λόγων) θέλουν και μπορούν να είναι υποψήφιοι. δ/ ο απαιτούμενος χρόνος για τον οποιοδήποτε μάνατζερ ( και ένας δήμαρχος είναι ένας μάνατζερ ) ποικίλει ανάλογα με τα προσόντα και τις ικανότητες του, την ικανότητα και αξιοποίηση των συνεργατών του κλπ. Επομένως εκείνος θα οργανώσει τις παραμέτρους της άσκησης της διοίκησης του, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις που θα προκαλέσει η ανάληψη και αυτών των νέων καθηκόντων του. Ο Νόμος του παρέχει άνετες προϋποθέσεις για να κατανείμει και να οργανώσει το αναληφθησόμενο έργο, για το οποίο εκτίθεται σαν υποψήφιος. ε/ είναι γνωστό ,ότι και οι υποψήφιοι δήμαρχοι αλλά και οι ψηφοφόροι έχουν μια αδυναμία! Δεν αξιολογούν τα πρόσωπα των υποψηφίων σύμφωνα με τις δυνατότητες ( προσωπικές, χρονικές κλπ) , που έχουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον δήμο όταν και αν εκλεγούν, αλλά σύμφωνα με την ψηφοσυλλεκτικότητα τους! Ετσι είναι πολύ ενδεχόμενο να μην εκλέγονται υποψήφιοι με πολλές δυνατότητες, και να εκλέγονται υποψήφιοι που «δεν έχουν χρόνο» ούτε «να περάσουν» από το δημαρχείο. Επομένως ,θα πρέπει οι υποψήφιοι δήμαρχοι αυτά τα δεδομένα να τα έχουν συνυπολογίσει από πρίν! Στ/ υπάρχει σε όλους τους δήμους, ένα τεράστιο ανεκμετάλλευτο δυναμικό, για το οποίο έχουμε γράψει και άλλες φορές. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ικανότατων πολιτών, με μοναδικά «πτυχία» εμπειρίας (και επαγγελματικής-επιστημονικής, και διοικητικής-οργανωτικής), με τεράστια χρονική ευχέρεια, με απέραντη επιθυμία προσφοράς της υπηρεσίας τους στον τόπο τους, κλπ, που μπορούν να καλύψουν οποιαδήποτε δημοτική απαίτηση και μπορούν να βοηθήσουν οποιονδήποτε δήμαρχο οποιουδήποτε δήμου! Εννοούμε τους αποσυρθέντες της εργασίας τους συμπολίτες, εκείνους που μια ολόκληρη ζωή είχαν δουλέψει σε όλους τους τομείς της πολιτείας και της κοινωνίας. Είναι ,τρόπον τινά, η «πρώτη εφεδρεία», που ,με επάρκεια και πληρότητα, μπορεί να πλαισιώσει οποιαδήποτε δράση και να ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε δημοτική απαίτηση και ανάγκη. Οι μέγιστη πλειοψηφία παραμένει έξω από ψηφοδέλτια ,και επομένως έξω από το δημοτικό γίγνεσθε, διότι «δεν αποτολμούν» να είναι υποψήφιοι επειδή , κύρια, υπάρχει η προαναφερθείσα «αδυναμία». Από την τεράστια αυτή «κυψέλη» θα μπορούσε ο δήμαρχος και ο δήμος, να «αποκτήσουν» το απαιτούμενο αιρετό στελεχιακό δυναμικό, που να δίνει απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα και σε όλους τους, σημερινούς, προβληματισμούς! ζ/ επομένως ,όπως το έχουμε πεί και το λέμε συχνά , όντως κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο, δηλ όλα έχουν λύσεις, αρκεί να ψάξουμε να τις βρούμε! Με την εκλογή στον δήμο αυτών των σημαντικών συμπολιτών ,που εν πολλοίς σήμερα απουσιάζουν από το δημαρχείο, και ο δήμος θα αποκτήσει άριστα και επαρκέστατα αιρετά στελέχη, και ο δήμαρχος θα έχει πολλούς δυναμικούς και άριστους συνεργάτες για να οργανώσει με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο την κάλυψη του δημοτικού έργου, αλλά και το δημοτικό ταμείο θα έχει τεράστια ωφέλεια αφού δεν θα καταβάλλει κανένα μισθό σε κανένα αιρετό! Καιρός λοιπόν, να αλλάξει κάτι στον δήμο, όσον αφορά στις δημοτικές εκλογές. Θα πρέπει, επί τέλους, και οι υποψήφιοι δήμαρχοι και οι ψηφοφόροι να τροποποιήσουν τα κριτήρια των επιλογών τους! Τα επόμενα δημοτικά συμβούλια θα πρέπει να στελεχώνονται από όλους εκείνους που μέχρι σήμερα ήταν ,ουσιαστικά, αποκλεισμένοι! Η «πόρτα» θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους, και οι επιλογές θα πρέπει να λαμβάνουν υπ ‘όψει τους και πολλά άλλα κριτήρια, που μέχρι σήμερα ήταν ξεχασμένα. 21.12.2012 nikninos@yahoo.gr nikosninos1.blogspot.com nikosninos32.blogspot.com www.dimotiki-kinisi.gr [ δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 22-12-2012 ]

ΑΝΗΣΥΧΏ!!! πού πάμε έτσι που λειτουργούμε!

ΑΝΗΣΥΧΩ ! του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου Οταν ,και αν, στρέψουμε τη ματιά μας «προς τα κάτω» ,και κάνουμε την (πραγματική) υπέρβαση προς μια εσωστρεφική ενατένιση της «πεζής» και «γυμνής» πραγματικό τητας, της απαλλαγμένης από οποιαδήποτε χρυσόσκονη ωραιοποίησης και φτειασίδω σης, τότε διαχεόμαστε από ένα απέραντο άγχος ανησυχίας και φόβου, φτάνοντας μέχρι ,(ή και πέραν ακόμη), τα σύνορα ενός επιρρεασμικού πανικού! Λένε ,ότι η σημερινή εποχή είναι επιρρεασμένη ,από τις ατέρμονες ηλεκτρονικοϋπολογιστικές δυνατότητες, με τις οποίες μπορούμε τις οποιεσδήποτε ,τις οσεσδήποτε και τις οπουδήποτε απεριόριστες περιπλανήσεις σε ιδεατούς κόσμους και σε νιρβανικές ψευτοπραγματικότητες. Αυτή η επιδημιολογική φυγή από την «ξερή» και «σκληρή» πραγματικότητα, αφήνει πίσω της όλες τις πραγματικές παραμέτρους και αποκλείει όλα τα σχετικά εισερχόμενα μηνύματα της ενημέρωσης και της πρόσκλησης σε προσπάθειες και ενεργοπολιτική. Υπάρχει ,μια πυκνή καταιγισμική νέφωση , η οποία καταπλακώνει τον συναισθηματισμό μας , και μας ωθεί στις αγκάλες του διαδικτυακού «αλκοολισμού», όπου δραπετεύουμε ,και πραγματικά, «ξεχνιόμαστε» , αφήνοντας πίσω μας, σε άλλο χώρο, όλα τούτα τα «δαντικά» προβλήματα και προβληματισμούς! Αναπολώντας στην ιστορία, βρίσκουμε ,ότι τέτοιες αρνητικές καταστάσεις δεν είναι πρωτοφανείς. Αντίστοιχες είναι και οι χριστιανικές αλήθειες, κατά τις οποίες ο Μεσίας ανάλαβε την θεϊκή Του Πορεία για να σώσει τον κόσμο από τις αμαρτίες του (με την ευρύτατη έννοια της λέξης αυτής!). Οι πιο προχωρημένοι ,(κατά την ηλεκτρονικοϋπολογιστική έννοια), βρίσκουν ,και αναλύουν, ακόμη και σενάρια ,ενός μεθοδευμένου «αφοπλισμού» των κοινωνιών , ώστε να «κοιμούνται ήσυχοι» αυτοί που διαφεντεύουν τον κόσμο ,απαλλαγμένοι από τον τρομερό κίνδυνο του υπερόπλου ,που ονομάζεται «οργή λαού, φόβος Θεού»! Σήμερα είναι διάχυτη μια «απιστία» προς όλα και προς όλους! Οι τεχνητοί «φωτισμοί» είναι μια τραγική καθημερινότητα ,και τα αμέτρητα φουσκωμένα «μπαλόνια» ,πνίγουν και περιορίζουν στις τελευταίες στάθμες υπάρχοντος «οξυγόνου»,όσους επιμένουν στον φυσικό φωτισμό και δεν «θαυμάζουν» τις γαλοπουλικές φουσκοφτεριές. Πολλά «καράβια» κυβερνιώνται από «πτυχιούχους» σημαιοκρατήσεων, και πολλά κυβερνητικά γραφεία, κάθε επιπέδου εξουσίας, φεουδοπαραχωρήθηκαν σε κομματικούς πολεμιστές , ενώ οι απόφοιτοι των παραγωγικών σχολών ικανότητας και αξιοσύνης, περιορίζονται στην άγονη ανεργία. Τα διάφορα «κανάλια» Βενετιοποίησαν την οικονομική ζωή, και τα πολιτικοοικονομικά αλισφερίσια ,που σαν τα σκουλίκια κατατρώγουν τις ρίζες της κοινωνίας και της οικονομίας, συνεχώς ξεφυτρώνουν στους αγρούς της καθημερινότητας, ίδια όπως τα ζιζάνια στα χωράφια. Το καράβι της οικονομίας μας, φυσιολογικά, το έρριξαν στις «Πόρτες» της αρνητικής αυτής πραγματικότητας, και τώρα όλοι μας «κρεμόμαστε» στις «κουπαστές» περιμένοντας την εξ ύψους βοήθεια και σωτηρία μας! Τα λόγια έχουν χάσει το περιεχόμενο τους ,( άλλα λέμε και άλλα …εννοούμε!), και χρειάζεται νέο «λεξικό» για να μπορούμε να καταλαβαινόμαστε! Οι ηγέτες μας ,ξεχνούν πως είναι απλοί ,προσωρινοί, διαχειριστές, και συμπεριφέρονται σαν απόλυτοι ιδιοκτήτες, κάνοντας ό,τι θέλουν και δεν απολογούνται σε κανένα! Οι τοίχοι γέμισαν από «αιτήματα» των νέων που ζητούν πίσω τα «κλεμμένα», εννοώντας και τα μεταφορικά αλλά και τα πραγματικά! Με την ψευδεπιγραφή των ιδιωτικοποιήσεων ξεπουλήθηκαν πολλά «φιλέτα» από την «περιουσία» των επόμενων γενεών. Με τις απεριόριστες δανειοληψίες καταχρεώθηκαν οι επόμενες γενιές! Μέσα σε αυτήν την «πλειοδοσία» υποθήκευσης του μέλλοντος, οι ετερόφωτοι καρεκλοκένταυροι ,αποκλείουν την οποιαδήποτε αχτίδα «φωτός» στην άκρη του «τούνελ» προς το μέλλον. Η ελπίδα και η αισιοδοξία, «φυλακίσθηκαν» ,σαν αιρετικές μάγισσες της εποχής του μεσαίωνα, και «ξεχάσθηκαν» στο πέλαγος της λησμονιάς από τις κοινωνίες μας. Μεσσίες «υπάρχουν» πολλοί ,αυτοανακηρυσσόμενοι ή ετεροφωτισμοπροβαλλόμενοι. Η ελπίδα ,η αλλαγή ,η αισιοδοξία ,σε «πλαστική» παραγωγή ,άνοστες ,ψυχρές και άψυχες, μας «σερβίρονται» πολύχρωμες και φανταχτερές, για να μας εντυπωσιάσουν και να μας «κερδίσουν». Σ αυτό το οργουελικό δημιούργημα της σημερινής πραγματικότητας, εμείς , ταλαιπωρημένοι και καταβεβλημένοι από την έλλειψη του οξυγόνου της ελπίδας και της αισιοδοξίας, εξουθενωμένοι από τα ασήκωτα βάρη της ανεργίας και της επαγγελματικής αμφιβολίας μας,ανήσυχοι από την στέρηση «Θεού» για να προσευχηθούμε, αποπροσανατολισμένοι από την έλλειψη λιμανιού για να γαληνέψουμε, σέρνουμε την ματιά μας ψάχνοντας στον ορίζοντα μια ηλιαχτίδα να θερμάνει την απογοήτευση μας. Το μόνο που μας μένει είναι το όνειρο ,που και αυτό όμως επιβαρύνεται από την συνολική βεβαρημένη ψυχολογία μας. Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει αύριο; Ανησυχώ πολύ! 19-4-2010 www.dimotiki-kinisi.gr [δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες, «κρητική επιθεώρηση» της 21-4-2010, «ρέθεμνος» της 24-4-2010 και «νέα Κρήτη» της 2-5-2010 ]

κάποιοι δεν φταίνε ποτέ !

μια παραβολή να σας πω δεν είναι σωστό ! [ μεγάλες αλήθειες σε ύφος σατυρικό ] του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου ,επικεφαλής της μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου Ολοι γνωρίζουμε, ότι ο Χριστός αναδείκνυε μεγάλες αλήθειες και αποδείκνυε βαθειά ηθικά διδάγματα, χρησιμοποιώντας τις παραβολές Του. Εμείς θα χρησιμοποιήσουμε μια μικρή ιστορία για να αναδείξουμε δίκαια και οφειλόμενα συμπεράσματα. Ηταν κάποτε ένας άρχοντας ,που είχε πολλούς δουλευτάδες στην δούλεψη του. Όταν λέμε άρχοντας εννοούμε ,ότι εκείνος όριζε ποιός και τι θα κάνει, και οι δουλευτάδες του ,( μαστόροι ,εργάτες ,επιστάτες και λοιποί υποτακτικοί του) όφειλαν να τα κάνουν καθώς τα όριζε και όσα όριζε,γιατί δεν επέτρεπε πρωτοβουλίες και ξεστρατίσματα από κείνα που όριζε. Ητανε απόλυτος άρχοντας ,και το έδειχνε! Πολλά χρόνια πέρασαν ,πολλοί δουλευτάδες δούλεψαν στα χωράφια του, και πολλά γεννήματα και καρποί μαζεύτηκαν. Σε άλλους άρεσαν σε άλλους δεν άρεσαν. Εκείνοι στους οποίους άρεσαν παίνευαν τον άρχοντα για τους ορισμούς του και τις εντολές του. Εκείνοι στους οποίους δεν άρεσαν κατηγορούσαν τους δουλευτάδες που δεν ήταν τάχατες καλοί και επαρκείς στην δουλειά τους, ή επειδή ,απλά, ήταν δουλευτάδες εκείνη την εποχή. Ακόμα και σήμερα ,χρόνια μετά, το ίδιο κάνουνε και οι μεν και οι δε! Εχει ο καιρός γυρίσματα ,και οι πρώτοι γίνονται τελευταίοι ,(για να παραφράσουμε ,αλλά και να συμπληρώσουμε ,την γνωστή ευαγγελική ρήση που θέλει τους τελευταίους να γίνονται πρώτοι). Ο άρχοντας κουράστηκε ,δεν μπορούσε πιά να διαφεντεύει ,άφησε τα χωράφια του , έπαψε πια νάχει δουλευτάδες . Αλλοι ,νέοι ,άρχοντες θα ΄΄ναλάβαιναν τα χωράφια ,που είχε ο άρχοντας. Είναι λογικό και έτσι έγινε, όλοι αυτοί οι νέοι άρχοντες να αποζητήσουν τη σοφία του, να ζητήσουν τα εργαλεία και τα μηχανήματα του, να πάρουν σπόρους, καρπούς, σιλό, δεξαμενές κλπ, από τις αποθήκες του. Ο άρχοντας δεν είχε παιδιά να τους αφήσει όλες τούτες τις υποδομές του ,και σκέφτηκε πολύ κατά πώς να το κάνει. Ζύγιασε τα πράματα, και αποφάσισε να δώσει το «δακτυλίδι»-κλειδί της αποθήκης του ,σε εκείνον που έκρινε ,ότι ήταν καλλίτερη περίπτωση, για τις δικές του προτάσεις και απαιτήσεις. Συμφωνήσανε και τούδωσε το δακτυλίδι-κλειδί της αποθήκης του. Ετσι ήρθανε τα πράματα και ο νέος άρχοντας που παράλαβε τα χωράφια του παληού άρχοντα, ήτανε εκείνος ,που ήθελε ο παληός άρχοντας. Ο νέος άρχοντας πήρε στη δούλεψη του καινούριους δουλευτάδες. Για τα γεννήματα και τους καρπούς που βγάζουνε τα χωράφια, έχουμε τα ίδια! Δηλαδή ,πάλι, σε άλλους αρέσουνε ,και σε άλλους δεν αρέσουνε! Εκείνοι που τους αρέσουνε , πάλι, παινεύουνε τον νέο άρχοντα για όσα καλούδια βάζει στα ράφια και στις βιτρίνες. Για εκείνους που δεν τους αρέσουνε, έχουνε στηθεί τεράστιες γιγαντοοθώνες, πάνω στις οποίες προβάλλουνε τους δουλευτάδες του παληού άρχοντα, λες και αυτοί δουλεύουνε ακόμα, τα μηχανήματα και τα σκαπέτια στα χωράφια, ή αυτοί διαφεντεύουν ,τώρα, στα χωράφια! ………. Το δίκαιο είναι, καθένας να κρίνεται ,αλλά να κρίνεται σωστά! Στην κάθε οικογένεια το σωστό είναι, «τα καλά»( δηλαδή οι περιουσίες κλπ) να πηγαίνουμε μαζί με «τα κακά» ( δηλαδή τις υποχρεώσεις γεροντοκόμησης κλπ των γονιών ). Δεν μπορεί, δεν είναι σωστό, κάποιος να απαιτεί για τον εαυτό του μόνο «τα καλά», και να επιμένει οι άλλοι να «¨φορτωθούν» «τα κακά». Για τα παληά ,(όπου υπάρχουν, και «καλά» και «κακά»), κάποιοι δούλεψαν για τα καλά, και ίσως δεν φταίνε αν προέκυψαν και κακά! Για τα σημερινά ,( όπου υπάρχουν και καλά και κακά),κάποιοι φταίνε για τα κακά, και ίσως δεν δούλεψαν (ίσως έχουν δουλέψει , κάποιοι άλλοι, ή έστω, καί, κάποιοι άλλοι) ,για τα καλά! Δεν είναι σωστό ,οι άρχοντες πάντα να λιβανίζονται με τα παίνια, και οι δουλευτάδες νάναι μόνο για το φταίξιμο! ( κάτι ,σαν σάκκοι του μποξ!!!) 1-2-2010 www.dimotiki-kinisi.gr [ δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «κρητική επιθεώρηση» της 10-2-2010, «ρέθεμνος» της 13-2-2010 και «νέα Κρήτη» της 17-2-2010 ]

ονειρο χειμερινής νύχτας στην Ρεθυμνιολάνδη

μια που στην πόλη μας στερηθήκαμε εορταστική ατμόσφαιρα ,ας χαρούμε ένα …. εορταστικό κείμενο! ΟΝΕΙΡΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ! του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της «ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης πολιτών Ρεθύμνου» Είναι γνωστό ,πως οι χειμωνιάτικες νύχτες έχουν μεγαλύτερη διάρκεια, και επομένως έχουν … περιθώριο και χωρούν μεγαλύτερα όνειρα. Τούτες τις εορταστικές ημέρες …..περνούμε καλλίτερα ,τα τραπέζια μας είναι πληρέ στερα και τα στομαχάκια μας …. βαρύτερα! Αυτές οι δυό …..δεδομένες παράμετροι των ημερών, συνέδραμαν στην απόλαυση , των … γεγονότων που θα σας εξιστορήσουμε. Στην Ρεθυμνιολάνδη , όλα έλαμπαν ,έτοιμα να υποδεχθούν τον νέο βασιληά που σε λίγες ώρες θα έφθανε στην πόλη ,συνοδευόμενος από τους δώδεκα γυιούς του. Πεντακάθαροι δρόμοι, πολυσφουγγαρισμένες πλατείες, φωτισμένοι τοίχοι, λαμπιονο στολισμένα μπαλκόνια, οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο με τα παιδιά να τρέχουν πάνω κάτω, τα δέντρα λαμπροντυμένα με χρυσά και λευκά κουστούμια, παντού εορταστι κή μουσική ,παντού γέλια ,παντού χαρά ,παντού ευτυχία ! Ολη η πόλη στο πανηγύρι της υποδοχής του νέου βασιληά. Στην πολυφωτισμένη και χρυσοδιακοσμημένη εξέδρα της υποδοχής , ο δήμαρχος και όλο το δημοτικό συμβούλιο, φρεσκοξυρισμένοι και κουστουμαρισμένοι, μαζί με τις άλλες αρχές, ελέγχουν τις τελευταίες λεπτομέρειες για την υποδοχή του νέου άρχοντα και της ακολουθίας του. Παντού λάμψεις και παιχνιδίσματα του φωτισμού , παντού λαμπερά πρόσωπα και ατελείωτα χαμόγελα. Εικόνες παραδεισένιες ,που στην Ρεθυμνιολάνδη αποτελούν μια …. μόνιμη καθημε ρινότητα. Οι ευχάριστες εκπλήξεις ,στην πόλη αυτή ,ξεπετιούνται συνέχεια ,σαν τα βεγγαλικά που έχουν ετοιμασθεί και περιμένουν το σύνθημα για να τιναχθούν στον αέρα ,και να μορφώσουν την γνωστή βεντάλια ευτυχίας , που θα σκεπάζει την πόλη. Κάποιος σοφός ,είχε πεί ,πως αν ο άνθρωπος χάσει την δυνατότητα του να αιφνιδιά ζεται ,τότε έχει χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής του! Στην Ρεθυμνιολάνδη ,όλοι οι πολίτες έχουν ολόκληρη την ψυχή τους, αφού οι καθημερινές ευχάριστες εκπλήξεις , ρίχνονται σπάταλα στην πόλη ,προσφέροντας ζωογόνους αιφνιδιασμούς στους κατοίκους της. Από μακρυά ήδη φαίνεται η φωτεινή πομπή του νέου βασιληά που πλησιάζει στην Ρε θυμνιολάνδη ,και κατευθύνεται στην κεντρική της πλατεία ,όπου έχουν ,ήδη, έχουν στηθεί και τον περιμένουν όλες οι αρχές της πόλης. Ο νεαρός βασιληάς ,μαζί με τους δώδεκα γυιούς του, ανεβαίνει στην εξέδρα της υποδοχής του, και χαιρετά τους επισήμους και τον επευθυμούντα και ευθυμούντα λαό. Την ίδια στιγμή δεκάδες πυροτεχνήματα βιδώνονται στον αέρα τρέχοντας προς τον ουρανό , τον οποίο στολίζουν με λαμπρές ομπρέλες προσφέροντας πλούσιες αναλα μπές ευτυχίας στον κόσμο. Αμέτρητοι άγγελοι εμφανίσθηκαν στον ουρανό, και τα λαμπερά τους χαμόγελα φώτιζαν την πόλη ,διώχνοντας την νύχτα και φέρνοντας εκατομμύρια μικρούς ήλιους. Στην χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα , απλώθηκαν αμέτρητα ουράνια τραγούδια ,ζεσταίνον τας τις καρδιές, και αναπτερώνοντας τις ψυχές των ανθρώπων Και εκείνη την ανώκοσμη στιγμή, ο νέος βασιληάς μίλησε στους πολίτες ,θέλοντας να απαντήσει για την λαμπρή και πάνδημη υποδοχή του. Ηξερε φαίνεται, το πρόβλημα της Ρεθυμνιολάνδης, και μίλησε για την καρδιά του προβλήματος. Είπε για τις δημοτικές εκλογές που φέρνει στις αποσκευές του, και παρουσίασε τον δέκατο γυιό του ,ο οποίος τις κρατούσε στον σάκο που είχε στην πλάτη του. Ηθελε ,όπως είπε, αυτές οι εκλογές που εκείνος έφερνε, να βοηθήσουν τους πολίτες και να τους κάνουν για πάντα ευτυχισμένους ,όπως εκείνοι αισθάνοντο τώρα ,κατά την υποδοχή του. Τους έφερε ένα κατάλογο επτά γνωστών( σε όλους) ονομάτων, και τους ονόμασε στελέχη του κυβερνείου. Τους έφερε ένα καθ όλα σεβαστό πρόσωπο, ακέραιο και γενικής απόδοχής, που το ονόμασε επικεφαλή στο κυβερνείο. Τους άνοιξε ένα τετράδιο ,που το έδωσε στον γυιό του ο οποίος το διάβασε στον κόσμο, το οποίο ονόμασε πρόγραμμα ενεργειών και δράσεων. Τους ζήτησε και ο κόσμος από κάτω συμφώνησε με ένα διαρκέστατο επιδοκιμαστικό χειροκρότημα , την αποδοχή όλων για μια κοινή πορεία προς την επιτυχία και την ευτυχία της πόλης και των πολιτών. Υπήρχε μια διάχυτη ικανοποίηση ,μια διάχυτη αισιοδοξία για το αύριο για το μέλλον, μια θαλασσινή αύρα γέλιου και σιγουριάς, ένα δυνατό μεθυστικό άρωμα που ανύψωνε όλους μας στους επτά ουρανούς της ευτυχίας. Βλέποντας τα γενόμενα ,και ακούγοντας τα λεχθέντα, αυτοσυσκέφθηκαμε και συμφωνήσαμε ,στο … αυτονόητο! Ενας δημοτικός συνδιασμός ,με επικεφαλή ένα πατριάρχη της πόλης, με υπουργούς τους επτά γνωστούς …. υποψήφιους , με υφυπουργούς εικοσι δυο ενεργούς πολίτες, και με συμβόλαιο ένα αναλυτικό και συγκεκριμμένο πρόγραμμα δράσεων ,αποφάσε ων ,και υλοποιήσεων ,που θα έχει συνταχθεί ,αναλυθεί ,συζητηθεί και συμφωνηθεί με τον λαό της πόλης από πριν τις εκλογές, πράγματι αποτελεί την αναγκαία αλλά και ικανή συνθήκη για την λύση όλων των προβλημάτων που ταλανίζουν την πόλη και τους πολίτες της. Αρα είναι πολύ σοφή η κουβέντα και πρόταση του νέου βασιληά! Κάπου εκεί …..τελείωσε η χειμωνιάτικη νύχτα, και έμεινε το όνειρο της ,που επακρι βώς σας εξιστορήσαμε. Όμως τούτη η ιστορία του ονείρου της χειμωνιάτικης νύχτας, είναι πολύ πειστική και αξίζει να την υλοποιήσουμε. Μπορεί ο βασιληάς και οι γυιοί του να υπήρξαν μόνο στο χειμωνιάτικο όνειρο ,αλλά όλα τα … σκηνικά και τα … γεγονότα ( οπτικά και ακουστικά!) αποτελούν ανάγκες της πόλης , επί … αμέτρητες μέρες και νύχτες ,καλοκαιριάτικες και χειμωνιάτικες. Ας τα σκεφθούμε , και ας διδαχθούμε…… 4-1-06 [δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 20-1-2006]

πετάγματα της σκέψης μας

σκέψης περπατήματα του κ Νίκου Νίνου πολιτικού μηχανικού ,δημοτικού συμβούλου Ο σημερινός άνθρωπος, (σχεδόν στο σύνολο μας), είναι από πολλές αιτίες και πλευρές δεσμευμένος και δεσμευόμενος, είναι κατειλημμένος από έγνοιες και σκοτούρες, είναι περιορισμένος από «πρέπει» και «δεν πρέπει», είναι περιχαρακωμένος από όρια και όρους, είναι «ισοπεδωμένος» από προβλήματα και προβληματισμούς, είναι ένας απορροφημένος οδηγός στο καθημερινό «ράλυ» της επιβίωσης, είναι, στην πραγματικότητα, ανελεύθερος! Από όλα αυτά τα «αλυσιδοδέματα», το μόνο που μπορεί να επαναστατήσει, το μόνο που δεν περιορίζεται, το μόνο που μπορεί, οποτεδήποτε, να πετάξει, το μόνο που δεν δεσμεύεται, είναι η σκέψη! Θα πάρουμε αναστάσιμο άρωμα ,λίπασμα της ταλαιπωρημένης ζωής μας, αν ακολουθήσουμε την αύρα της στα περπατήματα της, την ανάσα της στα τρεξίματα της στα μονοπάτια του ονείρου, και την μουσική της στο ήρεμο ρολάρισμα της στις λεωφόρους των οραματισμών! Πόσες φορές ,πόσοι από μας , μπόρεσαν και ξεζεύτηκαν από το βολόσυρο της καθημερινότητας, και κατάφεραν να αποκτήσουν την χαμένη ταυτότητα των αισθήσεων τους ! Να δούν ,και να πετάξουν μαζί τους, τα φτερουγίσματα των πουλιών ,που γυρίζουν στις φωλιές τους ,οι οποίες είναι ,σαν τα μεταιωρικά μοναστήρια , σκαρφαλωμένες στις απόκρημνες πλευρές των φαραγγιών. Να δούν και να αγγίξουν τα ολόδροσα πρασινόφυλλα ,με τα πολύχρωμα αρωματοβόλα άνθη ,που απλώνονται σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, και αργοκινούνται ακολουθώντας το θρόισμα της ανοιξιάτικης απογευματινής ανάσας. Να ακούσουν τις ορθρινές ψαλμωδίες των καλημεριστικών ευχαριστιών ,κάθε νέας ανατολής ,από τις χιλιάδες των πτερωτών χορωδών. Να ακούσουν και να ανοίξουν τα αραχνιασμένα παράθυρα των αναπολήσεων τους, για να πλημμυρίσει τις θύμισες τους ο αναστεναγμικός αέρας, και να ζεστάνει τις συναισθηματικές απλώστρες τους ο αναμνησιακός ήλιος. Να φουσκώσουν τα μπαλόνια των σωθικών τους με ανοιξιάτικα αρώματα και να ανοίξουν τις ρουθουνές πύλες της ζωής ,όπως ανοίγει ο ολοκίτρινος ηλίανθος για να δεχθεί τα πρωινά χάδια του καθημερινού επισκέπτη της ζωής. Να ανοίξουν τα οσφρητικά πανιά τους, και να ταξιδέψουν στην ήρεμη ,απέραντη, ανατολίτικη θάλασσα των αρωμάτων, να νανουρισθούν από τα μεθυστικά μουρμουρίσματα της, να χαλαρώσουν στα νιρβανικά λουτρά της, και να αναληφθούν στους παραδεισένιους κήπους. Να απλώσουν τα ελευθερωμένα χέρια τους, να δραστηριοποιήσουν να ξεχασμένα μουδιασμένα δάχτυλα τους, να φτάσει και να τα ζωντανέψει το ενεργοφόρο οξυγόνο , να ανοίξει την κλειστή πόρτα της ,και να ξανακαθήσει στην αραχνιασμένη καρέκλα της η όμορφη διαβιβάστρια των επαφικών μηνυμάτων. Να αφήσουν τα ξανακοκκινισμένα δάχτυλα να ξαμοληθούν ,και να χαρούν τις καινούριες ,τις πρωτόγνωρες δυνατότητες τους, όπως τρέχουν ολημερίς και χωρίς καθορισμένα δρομολόγια, τα πιτσιρίκια που μόλις άρχισαν να περπατούν. Να αλλάξουν διατροφικές συνήθειες ,να αφήσουν το αποκαλυψιακό μαγερειό με τα πέτσινα φαγητά του, και να μπουν στο περιβόλι της ζωής, να προσφέρουν στην παραπονεμένη και απογοητευμένη ομιλήτρια ,την απεραντοσύνη των δώρων του. Να ανοίξει τις βαρειές κουρτίνες της ,για να πλημμυρίσουν την ρυτιδιασμένη όψη της όλου του κόσμου τα στολίδια . Η ανυπότακτη σκέψη μας, μπορεί να πετάξει τα χαλινάρια της καθημερινότητας ,και έχει την δύναμη ,έχει την δυνατότητα, να αναπτύξει αυτοματικές ταχύτητες. Μπορεί να μας μεταφέρει οπουδήποτε, οπωσδήποτε και σε οτιδήποτε. Δεν υπάρχουν περιορισμοί ,δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν εμπόδια. Είναι κανόνας της ζωής μας, είναι μια αναγκαία ενέργεια «γεμίσματος των μπαταριών μας», ώστε κάποιες μέρες του χρόνου μας, να αφήνουμε το σκαπέτι στο κάτεργο» της καθημερινότητας μας, να παίρνουμε ολιγοήμερη άδεια από «την φυλακή» της απασχόλησης μας, και να «πετούμε» για διακοπές. Αυτές οι λίγες μέρες ,οι ελάχιστες μέρες μπροστά στις 365 μέρες του κάθε χρόνου, μας είναι απαραίτητες ,γιατί λιπαίνουν την ζωή μας για τον υπόλοιπο χρόνο. Είναι τόσο απαραίτητες ,ώστε να αποτελούν μια νομοθετημένη υποχρέωση μας. Ετσι ( σχεδόν ) όλοι μας, έχουμε κουρντίσει τον αυτόματο πιλότο μας, ώστε να δουλεύουμε τις 335 μέρες και να ξεκουραζόμαστε τις 30! Και μετά πάλι τα ίδια. Αυτή η «συνήθεια» έχει πλέον μπεί στο dna μας, και υλοποιείται …αυτόματα και ενστικτωδώς. Ομως ,τώρα που είναι οι οικονομικές συγκυρίες δύσκολες, τα χρηματικά διαθέσιμα περιορισμένα, και οι οικονομικές υποχρεώσεις πολλές, οι ημέρες των διακοπών συμπιέζονται και περιορίζονται. Πάντα όμως υπάρχουν διέξοδοι στα αδιέξοδα, πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στα προβλήματα! Τα ταξείδια της σκέψης δεν πληρώνουν ούτε εισιτήρια ,ούτε ξενοδοχεία ,ούτε ψώνια. Εχουν παντού «ελευθέρας», τα έχουν όλα δωρεάν. Επιπρόσθετα ,τα ταξείδια της σκέψης, δεν έχουν ούτε ταλαιπωρίες, ούτε απρόοπτα που μας στεναχωρούν και μας αγανακτούν. Οι καθημερινές δύσκολες συνθήκες κουράζουν την «μηχανή» μας, και νωρίς νωρίς μας χρειάζονται φάρμακα , βελτιωτικά, και «λιπάσματα»,για να μπορούμε να συνεχίσουμε. Πολύ συχνά ακούμε ιατρικές επιταγές, για καθημερινό περπάτημα. Ο φαύλος κύκλος των φαρμάκων είναι γνωστός. Μήπως θα ήταν χρήσιμο , αντί διαφόρων φαρμάκων , ένα περπάτημα της σκέψης μας! Κάποια διαλείμματα στην καθημερινότητα μας, αντί να παίρνουμε το αυτοκίνητο μας για μια βόλτα «να συνέλθουμε», να «παίρνουμε» την σκέψη μας και να περιδιαβαίνουμε ,μαζί της, βρίσκοντας την πραγματική ξεκούραση και ευχαρίστηση. Με την «βόλτα» που θα μας κάνει η σκέψη μας, θα έχουμε συνεπιβάτη τον εαυτό μας, αυτόν τον γνωστό – άγνωστο μας, με τον οποίο ελάχιστες στιγμές συζητούμε και συναναστρεφόμαστε. Ας δοκιμάσουμε , λοιπόν, τα συχνοπερπατήματα με την σκέψη μας. Είναι ,εντελώς, δωρεάν και ανέξοδα. 23-9-09 [ δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες, «κρητική επιθεώρηση» της 25-9-09, «ρέθεμνος» της 26-9-09 και «νέα Κρήτη| της 12-10-09 ]

αναδρομή στην τοπική ιστορία ,μέσα από ένα παραμύθι !

τα παραμύθια ,κάποιες φορές, είναι η αλήθεια! του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου δήμου Ρεθύμνου επικεφαλής της μειοψηφίας στον δήμο Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια χώρα που την έλεγαν Ρεθυμνιολάνδη. Ηταν ένας όμορφος τόπος, ευλογημένος από τον Θεό, και τον κατοικούσαν καλοί και χαρούμενοι άνθρωποι, φτωχοί μα ευτυχισμένοι. Η καθημερινότητα της, ήταν ήρεμη, και οι άνθρωποι ζούσαν μέσα σε πολλές δυσκολίες , αλλά πάντα εύρισκαν και απολάμβαναν ,το λιτό σε ποσότητα αλλά πλούσιο σε κέφι και καλή διάθεση, «βρισκούμενο»! Η χώρα έτσι ήρεμα και σταθερά, περνούσε τα χρόνια, περνούσε τις δεκαετίες, περνούσε τους αιώνες! Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, που «κατέβηκε» στην Ρεθυμνιολάνδη ο Μεσίας , και έφερε το ευεργετικό εκείνο αεράκι, που φούσκωσε τα πανιά και ώθησε προς τα μπρός την χώρα. Η Ρεθυμνιολάνδη ,άλλαξε ! Η αιώνων ηρεμία της , αποτραβήχθηκε ,όπως το κυματάκι που χαιδεύει τα χαλίκια της παραλίας, και νέα εμπορεύματα στόλισαν τις βιτρίνες της, καινούριοι ήχοι πλημμύρισαν τα σοκάκια της, νεόφερτες αξίες ακούγονταν στα αλισφερίσια της, οικονομικά σκιρτήματα τάραξαν τα σωθικά της. Αρχοντας στην Ρεθυμνιολάνδη ,εκείνο τον καιρό, που διαφέντευε το ταξείδι της αλλαγής της, ήταν ο Δήμαρχος! Ανθρωπος ήρεμος, έδειχνε να κρατεί γερά το τιμόνι, του «καραβιού», σε τούτη την δύσκολη και ολοπροβλήματη πορεία του ,ανάμεσα από σκοπέλους και υφάλους , προς το λιμάνι της ισόρροπης ηρεμίας του. Ολοι, στην Ρεθυμνιολάνδη, είχαν την πληροφοριακή εικόνα, της σιγουριάς και της βεβαιότητας, μιας ασφαλούς, προγραμματισμένης, καλοσχεδιασμένης, και στοχευμένης πορείας. Είχαν καταθέσει ,στο δημαρχείο, όλα τα όπλα τους, δίνοντας πλήρη και απόλυτη εμπιστοσύνη στον Δήμαρχο. Η καλοντυμένη πληροφόρηση ,που κυκλοφορούσε στα σοκάκια και στις πλατείες της Ρεθυμνιολάνδης, σαγήνευε όλους τους κατοίκους, και δικαίωνε τους ραφτάδες και τους εμπόρους, που έραβαν τα πανέμορφα υφάσματα ,τα οποία έρχονταν από τα πέρατα του κόσμου. Ολοι ήσαν ενθουσιασμένοι, που η Ρεθυμνιολάνδη πλημμύριζε από πλανευτικά αρώματα, από πολύγλωσσα χαμόγελα ,και από ελπιδοφόρα πολύχρωμα σχέδια ,τα οποία έρχονταν από όλες τις πλούσιες χώρες της Ευρώπης. Η Ρεθυμνιολάνδη μπήκε στα θερινά όνειρα , όλων των Ευρωπαίων, και τα γραφικά δρομάκια της, φωτίσθηκαν από τα ξανθόχρωμα ικανοποιημένα και ευτυχισμένα πρόσωπα, των χιλιάδων φίλων της. Δεκάδες νέα κτίρια στριμώχθηκαν στις βιτρίνες της, χιλιάδες επισκέπτες της, εστριμώχνοντο στα τραπεζοσοκάκια της. Η Ρεθυμνιολάνδη προχωρούσε ξέγνοιαστη, μετρούσε τις εισπράξεις της, και απολάμβανε την δική της ολοκλήρωση και δικαίωση. Και ,όπως συνέβαινε πάντα στην ιστορία, κάποτε τελείωσε ο ανήφορος ,η Ρεθυμνιολάνδη δεν έκανε τίποτα να επεκτείνει αυτήν την ανοδική πορεία της, ίσως και να κουράσθηκε, οπότε άρχισε η κατωφέρεια! Κάποιοι είπαν ,ότι φτάσαμε [τόσο γρήγορα!] στους πρόποδες του βουνού της αναπτυξιακής διαδρομής της Ρεθυμνιολάνδης. Ισως και να είναι ,πραγματικά ,έτσι, αφού είναι γνωστό ,πως στον κατήφορο τρέχει κανείς γρηγορότερα! Δεν έχει νόημα ,σήμερα, να κάνουμε κανένα μνημόσυνο, ούτε να καταμετρήσουμε ευθύνες , ούτε να διευθυνσιολογήσουμε υπευθύνους, ούτε να ψάξουμε αν υπήρξαν ηγετικά εγερτήρια , αφού τα γεγονότα έγιναν ,και πλέον δεν χωρεί αίτηση αναθεώρησης τους. Είμαστε ,όμως υποχρεωμένοι να παρατηρήσουμε, ότι ενώ το καράβι δεν πήγαινε στην σωστή πορεία, όλοι μας θεωρούσαμε ότι όλα πήγαιναν καλά, απορροφημένοι στα κυκλοφορούντα στην Ρεθυμνιολάνδη. Θυμίζουμε την χρυσοποικιλτοντυμένη πληροφόρηση ,που θαυμάζαμε και απορροφούμαστε στο πέρασμα της, θυμίζουμε τους λιβανωτούς που πλημμύριζαν τα σοκάκια και τις πλατείες της Ρεθυμνιολάνδης ,και μας σέρβιραν σιγουριά και ανεμελιά . Λένε ,ότι κάθε παραμύθι, έχει μια ιδιαίτερη χρησιμότητα, αυτήν της ωφέλιμης διδαχής, ώστε , όπως γίνεται και με την μελέτη της ιστορίας, να αποφύγουμε τις αρνητικές και ζημιογόνες επαναλήψεις. Με απλά λόγια, θέλουμε να πούμε , ότι οφείλουμε, να μην παρασυρόμαστε από τις σειρηνικές ομορφοντυμένες πληροφορήσεις, και να μην προσκυνούμε τους διάχυτους λιβανωτούς ,που ευδοκιμούν στις Ρεθυμνιολάνδες. Να κρατούμε επιφυλακτικότητες, να κρίνουμε εξαγγελίες και κεραυνικές τοποθετήσεις, να προστατευόμαστε από τις επαναλήψεις. Επίσης ,λένε ,ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στην Ρεθυμνιολάνδη ,ξαναυπάρχουν λιβανωτοί, [που φθάνουν καθημερινά στην όσφρηση μας], ξαναυπάρχουν ομορφοντυμένες πληροφορήσεις ,οι οποίες στέλνονται και περπατούν στα σοκάκια και τις πλατείες της πόλης! Από μας εξαρτάται ,πόσο ,και αν, θα επιρρεασθούμε! Από μας εξαρτάται ,αν το παραμύθι θα κλείσει ,με την αιώνια κατάληξη του. Από μας εξαρτάται αν θα ισχύσει το κλείσιμο «και ζήσαν αυτοί καλά και μείς ;;;;;;;;;! ΥΓ ;;;;;;;;;;;; = καλλίτερα ή χειρότερα [ από μας εξαρτάται!] 3-7-08 [δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 27-7-2008 ] .

οι χρήσεις γης ! (μια ...παραβολή)

να πούμε την αλήθεια, αλλά….. σαν παραμύθι! του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου επικεφαλή της μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου Ο Ιησούς Χριστός μέσα από τις παραβολές Του ,δίδασκε μεγάλες αλήθειες. Ετσι και ο γράφων ,θα ακολουθήσω το Δίδαγμα του, και , με μια μικρή ,φανταστική ,ιστορία θα προσπαθήσω να πω μια μεγάλη αλήθεια ,για ένα πολύ σοβαρό τοπικό θέμα. Ηταν κάποτε ένας καλλιεργητής ,που είχε ένα όμορφο Περιβόλι. Ολοι οι επισκέπτες του περιβολιού του, το θαύμαζαν γιατί ,πραγματικά, ήταν ένα αξιοθαύμαστο Περιβόλι. Από ενδιαφέρον ,αλλά και επειδή είχε οικονομικό όφελος ,από αυτούς τους επισκέπτες, το στόλιζε ,το περιποιόταν, το πρόβαλλε ,όσο μπορούσε και όσο τα οικονομικά του τού επέτρεπαν. Οι επισκέπτες του έρχονταν, περπατούσαν στο Περιβόλι, έκοβαν και απολάμβαναν τους καρπούς ,που τους προσέφερε ,και όλα πήγαιναν καλά. Όμως ,όπως σε όλα τα καλά του κόσμου, έτσι και στο Περιβόλι, κάποια στιγμή, άρχισαν τα παράπονα, άρχισαν οι δύσκολες μέρες. Μπήκαν στο Περιβόλι ,λογής λογής τρωκτικά και άλλα βλαβερά όντα, και το Περιβόλι άρχισε να χάνει την ομορφιά του. Ο καλλιεργητής, βλέποντας το Περιβόλι στην άσχημη κατάσταση του, στεναχωριόταν. Οι χωριανοί του ,όλοι , έβλεπαν και επιβεβαίωναν το πρόβλημα του Περιβολιού, και ,όλοι, άρχισαν να του συμβουλεύουν, ο καθένας την δική του γιατριά. Μια μέρα, ένα όμορφο δενδρί του Περιβολιού, κόπηκε και έπεσε! Ετσι ,έντονα επιρρεασμένος, ο καλλιεργητής , ξαφνικά, πήγε στον γεωπόνο του και ζήτησε λιπάσματα και φάρμακα για το Περιβόλι. Ο γεωπόνος, βλέποντας την σοβαρότητα του προβλήματος, χωρίς να σκεφθεί ,χωρίς να ασχοληθεί διεξοδικά, και να μελετήσει το πρόβλημα, τον έστειλε σε μια ομάδα πρακτικών ,που ήξεραν από καλλιέργειες και από Περιβόλια, για να πουν ,και σε κείνον, και να αποφασίσουν τι να κάνουν. Οι πρακτικοί συζήτησαν ,ξανασυζήτησαν, ξαναξανασυζήτησαν, και μια μέρα ,έγραψαν την γνώμη τους στο χαρτί, έχοντας ,όμως, στο μυαλό τους μπόλικο προβληματισμό και αμφιβολίες. Φώναξαν στο μαγαζί του χωριού όλους τους χωριανούς, να τους πουν τι λένε, και να ζητήσουν την δική τους γνώμη και πρόταση. Ειπώθηκαν πολλά, καθένας πρότεινε την δική του γιατριά, ειπώθηκαν απλά λόγια, ειπώθηκαν επιστημονικά λόγια, ειπώθηκαν γνωστά πράγματα, ειπώθηκαν γνωστές αλήθειες, ειπώθηκαν παράπονα ,ειπώθηκαν επιθυμίες ,ειπώθηκαν διαπιστώσεις. Οι πρακτικοί, προβληματίσθηκαν πιο πολύ, ξανασκέφθηκαν το πρόβλημα , και προσπαθούσαν να βρούν την όπτιμη απάντηση στο υπαρκτό πρόβλημα. Ακόμη σκέπτονται, ακόμη ψάχνουν ! Και το ερώτημα που τίθεται, είναι το εξής. Αφού το πρόβλημα στο Περιβόλι προέκυψε, από τα βλαβερά ,που μπήκαν και υποσκάπτουν τα περιβολικά, και εκείνα μαραίνονται, μήπως δεν χρειάζονται λιπάσματα και φάρμακα, αλλά η λύση είναι να μπούν στο Περιβόλι οι γάτες , να επιβληθούν και να διώξουν τα τρωκτικά ! Μήπως συζητούμε πολλά ,ενώ η απάντηση βρίσκεται σε ένα και μοναδικό! Τις περισσότερες φορές, μια λέξη είναι αρκετή για να εκφράσει τα πάντα. 2-9-08 [δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 5-9-2008 ]

εκλογές !!!!

μια φανταστική ιστορία , που θα μπορούσε να είναι …. αληθινή! ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ! Του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της «ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης πολιτών Ρεθύμνου» Υπάρχει κάπου μια όμορφη χώρα , που την θαμπωμένη ομορφιά της καλύπτουν πολυχρονισμένες αράχνες , οι οποίες δεν αφήνουν την παραδείσια λάμψη της και τα πανέμορφα έντονα χρώματα της ,να αναδειχθούν από τον ζωογόνο ήλιο. Πολλά τετρέρμηνα πέρασαν ,χωρίς ένας ενδιαφεροντικός καθαρισμός να την απαλλάξει από το αρνητικό πέπλο της πολυκαιρισμένης εγκατάλειψης. Στην χώρα αυτή ζούνε δυο πλούσιες οικογένειες που διαφεντεύουν στα πράγματα, και επιβάλλουν παντού τις επιλογές τους. Κάθε τέσσερα χρόνια, κάθε τετρέρμηνο, στην χώρα αυτή οι δύο τρανές οικογένειες συσκέπτονται , κάθε μια στον πύργο της, για να αποφασίσουν σε ποιόν θα δώσουν τον χρυσό φάκελλο ,με τα πολλά κλειδιά που ανοίγουν την πολλές κλειδαριές της μεγάλης σιδερένιας πόρτας του ψηλού καμπαναριού ,που έχει στην κορφή του την χρυσή καρέκλα . Οποιος κάθεται στην χρυσή καρέκλα της κορφής του ψηλότερου καμπαναριού της χώρας, είναι βαφτισμένος με το όνομα του πρώτου πολίτη της χώρας αυτής. Την τελετή της βάπτισης , που γίνεται κατά παράδοση ,πάντα, ημέρα Κυριακή και σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια, την ονομάζουν με ένα παράξενο όνομα που λέγεται εκλογές. Πριν την τελετή της βάπτισης γίνονται συγκεντρώσεις ,ομιλίες ,κάποιοι τα ψέλνουν σε άλλους, κάποιοι κατηγορούν άλλους και γενικά γίνεται πολύ φασαρία , μια φασαρία που έχει απ όλα! Η βάπτιση δεν γίνεται από παπά, αλλά από ομάδες πολιτών που τους επιλέγει το τοπικό κογκρέσο, και τις οποίες ονομάζουν εφορευτικές επιτροπές . Στην βάπτιση μετέχουν όλοι οι πολίτες της χώρας, ρίχνοντας ένα μικρό φάκελλο(που περιέχει ένα χαρτί με ονόματα) ,μέσα σε ένα διαφανές κουτί που στην πάνω πλευρά του έχει μια σχισμή ,στην οποία βάζουν οι πολίτες το φάκελλο τους. Η βάπτιση γίνεται σε ειδικά κτίρια που τα ονομάζουν εκλογικά κέντρα. Στον πύργο τους λοιπόν οι δύο τρανές οικογένειες της χώρας, συσκέπτονται ,και όπως λένε οι ίδιες , με τις χάρτινες «σαίτες» που πετούν από τις πολεμίστρες του κάστρου τους, ( αυτές τις σαίτες τις λένε άλλοτε ως δελτία τύπου, άλλοτε ως δηλώσεις ,και άλλοτε ως συνεντεύξεις τύπου.) ψάχνουν για τον καλλίτερο ,ψάχνουν για τον πρώτο τους! Επί πολλά τετρ ερμηνα μέχρι σήμερα , η μια οικογένεια είναι πολύ ήρεμη και δεν βιαζόταν καθόλου, λες και ήξερε την προτίμηση της από πριν και απλά την συζήτηση και τις σαίτες τα έκανε , έτσι γιατί έπρεπε από έθιμο να τις κάνει! Η άλλη οικογένεια δούλευε πολύ ,έψαχνε, στόλιζε και ξεστόλιζε υποψηφίους, άπλωνε και μάζευε ονόματα, και γενικά έδειχνε πως το «βασάνιζε» το πράγμα! Πάντα είχε πολλά «όπλα» στο προεκλογικό τραπέζι της ,και πάντα έδειχνε την σιγουριά ,ότι τούτη την φορά έχει καταλήξει στο … υπερόπλο της, που κανείς αντίπαλος δεν μπορεί να σταθεί απέναντι του. Η δεύτερη τούτη ,η ψαχτική οικογένεια, είχε ένα παράξενο έθιμο και κατά παράδοση ,τον τελικό εκλεκτό της, τον έστηνε σε μια ψηλή ξύλινη εξέδρα, τον στόλιζε με τα εντυπωσιακά χρώματα του πολέμου, και προέβαλλε τα προτερήματα του ,έχοντας στην μέγιστη ηχοστάθμη τα προεκλογικά μεγάφωνα. Πάντα από κάτω ,τιμητικοί παραστάτες στον εκλογικό αγώνα ,τοποθετούνται οι ηττημένοι της κούρσας για την παραλαβή του χρυσού φακέλλου με τα κλειδιά. Επίσης ,σύμφωνα με το έθιμο, οι παραστάτες αντί για όπλο ΄, σημαία κλπ, κρατούν μια μεγάλη λίμα! Λένε οι καφενειοκουβέντες στην χώρα, πως ακριβώς κάτω από την εκλογική εξέδρα ,όπου έχει στηθεί και παρουσιάζεται ο εκλεκτός της δεύτερης τούτης οικογένειας, καταλήγει μια σήραγγα – υπόγεια διαδρομή, που ξεκινά από τι μικρό δωμάτιο του κάστρου της πρώτης οικογένειας, το οποίο δίνεται κάθε φορά για την στέγαση του στρατηγείου του … μόνιμου εκλεκτού της. Μάλιστα κάποιοι λένε ακόμη, ότι υπάρχει δορυφορική σύνδεση στο μικρό αυτό δωματιάκι ,με το ρετιρέ του κάστρου της δεύτερης οικογένειας. Ολη την προεκλογική περίοδο ακούγεται ένα ελαφρό τρίψιμο , που δεν το πιάνει εύκολα το ανθρώπινο αυτί. Αλλωστε με τόση φασαρία που έχει ο προεκλογικός αγώνας, μεγάφωνα συζητήσεις ,διαφωνιες και συμφωνίες , που να ακουσθεί ένα ελαφρό και ανεπαίσθητο τρίξιμο! Κατά παράδοση ,λές και αποτελεί γονιδιακή ταυτότητα , πάντα την ίδια στιγμή ,η εξέδρα του δεύτερου υποψήφιου σωριάζεται με τα πόδια της κομμένα ,με τομές που θυμίζουν τρόχισμα από λίμες! Ετσι ο δρόμος είναι … ανοικτός και … άνετος για τον άλλο υποψήφιο που χωρίς αντίπαλο ανοίγει ,με την ησυχία του, την μεγάλη πόρτα και ανεβαίνει με σιγουριά στην κορφή του ψηλού καμπαναριού ,και στρογγυλοκάθεται στην χρυσή καρέκλα. Κατά παράδοση ,στην δεύτερη οικογένεια ,δεν μπορούν να καταλάβουν πως έπεσε η όμορφη και γερή εκλογική εξέδρα τους, και πως ξανακάθησε στην χρυσή καρέκλα του ψηλού καμπαναριού ,ο αντίπαλος ( ? ) τους! Επίσης κατά παράδοση ,(είναι φαίνεται γονιαδιακής προέλευσης η ακριβής αυτή επανάληψη) , την επόμενη φορά τα ίδια θα ξαναγίνουν! Είναι πραγματικά πολύ όμορφη ιστορία, να ξέρουν όλοι από πριν τον άνθρωπο που θα καθίσει στην χρυσή καρέκλα. Με τέτοια έλλειψη αγωνιών και άγχους, είναι πολύ φυσικό ,στην όμορφη αυτή χώρα να μην υπάρχουν εντάσεις , να μην υπάρχουν «εξεγέρσεις» ούτε «πόλεμοι» κατά των μικρών και μεγάλων προβλημάτων. Όλα τα ηρεμεί και τα ησυχάζει το μόνιμο ,αειφόρο και καταπλακωτικό συναίσθημα της σιγουριάς και της μονιμότητας ,του τίποτα δεν αλλάζει. Και όπως τελειώνουν ,’όλα τα παραμύθια, ζήσανε αυτοί καλά ,αλλά η χώρα …. Χειρότερα! Να διευκρινίσουμε ότι σας παρουσιάσαμε απλά ένα παραμύθι , καληνύχτα σας. 2-8-05 [δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ρέθεμνος» της 6-8-2005 ]

νεανική "κραυγή" αγωνίας και απογοήτευσης, πού θα πλήξεις, πάλι, απόψε!

πού θα πλήξεις πάλι απόψε ;

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου Το πρόβλημα των νέων μας ,(λέμε ότι), είναι γνωστό σε όλους μας! Εχουν χυθεί τόννοι μελάνης, έχουν αναλωθεί χιλιάδες σελίδες έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, και έχουν «διατεθεί» χρόνια χρόνου συζητήσεων πάνω στο πρόβλημα. Παράλληλα έχουν ξοδευτεί δισεκατομμύρια σε «δράσεις», ( υποτίθεται), για την λύση του. Όμως όλα τούτα τα αναποτελεσματικά και ατελέσφορα ,( όπως αποδεικνύει η σκληρή καθημερινότητα!),«έξοδα» τα σκέπασε ένα μήνυμα πέντε λέξεων στην αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη «εφημερίδα του τοίχου» της πόλης μας ,που έλεγε : « πού θα πλήξεις πάλι απόψε ;» Η άψογη ορθογραφία του μηνύματος, και η καλαίσθητη καλλιγραφία του δεν αφήνει κανένα περιθώριο υποβάθμισης του ,(όπως συνηθίζει η λιβανίχρηστη κοινωνία μας, που «αποδιώχνει » όσα την ενοχλούν!),και μας υποχρεώνει ,θέλουμε δεν θέλουμε, μας αρέσει δεν μας αρέσει ,ενοχλεί την νιρβάνα μας ή δεν την ενοχλεί, να σταθούμε και , τουλάχιστον, να το διαβάσουμε! Το «έγγραφο» αυτό δεν είναι μια απλή «ρύπανση» του τοίχου,( όπως συνηθίζουμε να τα αντιπαρερχόμαστε και να τα προσπερνούμε βιαστικοί), αλλά μια ενσυνείδητη έκφραση αγωνίας , μια «κραυγή» απόγνωσης, από μια ολόκληρη γενιά! Ο προβληματισμός και η αγωνία μας επαυξάνεται ,ξεπερνώντας όλων των χρωμάτων «τις γραμμές», διότι πληροφορηθήκαμε ,πως τούτο το «κόκκινο» μήνυμα ,( δεν ξέρω ,αλλά το υποθέτω, πως δεν είναι τυχαίο το κόκκινο χρώμα της γραφής του τοίχου),είναι πολλές μέρες «αναρτημένο» στο τοπικό «διαδίκτυο» ,χωρίς να έχει συγκινήσει κανένα μας, χωρίς να έχει «ενοχλήσει» κανένα μας, χωρίς να έχει «διαβαστεί» από κανένα αρμόδιο! Ολοι οι αρμόδιοι «έχουν πέσει» στο ΕΣΠΑ και μιλούν για εκατομμύρια ,για επενδύσεις ,για ανάπτυξη, για χρυσά κουτάλια, για μεταξωτά «φορέματα»! Κανένας τους δεν έχει διαθέσιμα «δυό λεπτά» και να αναλογισθεί, για ποιους θα γίνουν όλα τούτα τα «χρυσοφόρα» εκατομμύρια ; Αυτή η γενιά ,προς την οποία ,υποτίθεται, στρέφονται όλα τούτα τα «δώρα των Μάγων», είναι «έξω από το παιχνίδι», δεν ελπίζει τίποτα από εκείνα που «εμείς αποφασίζουμε πριν απ αυτούς γι αυτούς», έχει τεράστια προβλήματα «επιβίωσης» ,( και επιβίωσης!!),είναι «πνιγμένη» στην άπλετη πλήξη ,που εμείς τους «μοιράσαμε» χωρίς «κόκκινες» γραμμές ορίων και αντοχής, μάς «φωνάζει» με κάθε τρόπο και έκφραση το πρόβλημα της,( και προφανώς ,ζητά την απλή και ανθρώπινη βοήθεια μας, όμως εμείς είμαστε «απορροφημένοι» στα «εκατομμύρια», είμαστε «κολλημένοι» εκεί ,και μόνο για ευρώ , επιμένουμε ν΄ ακούμε και να μιλούμε)! Δεν είναι τυχαίο ,πως πολλοί ,(που δεν έχουν «παρασυρθεί» από τα ευρώ!),μιλούν πλέον για ανάγκες νέων όρων ,όπως εθνικό εισόδημα ευτυχίας, και προστιθέμενη απόλαυση, εξοστρακίζοντας τους «διαβολικούς» όρους για εθνικό εισόδημα και για προστιθέμενη αξία ,που αποτελούν το «Ευαγγέλιο» των οικονομολόγων, των κυβερνώντων, και των «τεχνοκρατών»! Η σύγχρονη κοσμογονία , εξελίσσεται μεταξύ των «στυγνών» σημερινών όρων της οικονομίας ,με την συμπίεση της ανθρώπινης διάστασης , και της ανθρώπινης ανάγκης « ν΄αναπνεύσουμε»! Είναι τεράστιες οι δυνάμεις που μας συμπιέζουν, αλλά εξ ίσου τεράστια είναι και η ανάγκη μας για «οξυγόνο»! Οσα «διόδια» επιβάλλονται στο οξυγόνο μας, τόσο δυσκολότερα μπορούμε ν αναπνεύσουμε και να «ζήσουμε»! Και αυτά τα «διόδια» ,με διάφορους τίτλους , μας επιβάλλονται καθημερινά ,με μορφή «καταιγίδας» ,και με την επιχρύσωση ,πως γίνονται … για το καλό μας! Αγαπητοί «προπαγανδιστές» των συμβάσεων παραχώρησης και των ΣΔΙΤ, που γίνονται για την ευημερία μας ,για την οικονομική μας ανάπτυξη κλπ κλπ, { δεν έχουν τελειωμό οι … «ωφέλειες » μας!}, σταθείτε μια στιγμή, βγείτε από τις αίθουσες των ατέλειωτων συσκέψεων, και αναπνεύστε το ελεύθερο οξυγόνο του δρόμου! Περάσετε από την κοντινή γωνία των οδών Σαλαμίνος και Αρκαδίου της πόλης μας, συγκεντρωθείτε και διαβάστε τις πέντε λέξεις της νεανικής «κραυγής»! Αν μπορείτε, αν την έχετε , προσπαθείστε να δώσετε μια απάντηση , και γράψτε την , από κάτω, με πράσινο χρώμα γραφής( χρώμα της ελπίδας)!!! Αν το κάνετε ,τότε θα διαπιστώσετε την δυσκολία ,( το εκτιμώ μετά βεβαιότητας, εκ του μέχρι σήμερα αποτελέσματος!), και θα συμφωνήσουμε ,πως αρμενίζουμε «στραβά»! Όμως οι νέοι μας έχουν κατανόηση και υπομονή, θα μας δώσουν τον χρόνο που χρειάζεται και θα μας περιμένουν να αλλάξουμε «ρότα»! Το οικονομικίστικο και επικοινωνιακό, «πρώτα ο πολίτης» ,να το αλλάξουμε στο «πρώτα ο ανθρωπος πολίτης»!!! Δεν είναι τυχαίο ,ότι η πλήξη είναι η «αρρώστια» των ανεπτυγμένων (οικονομικά το εννοούν ) χωρών. Να διώξουμε τα «σύννεφα» της πλήξης και «να ανοίξει ο ουρανός» του τόπου μας να απολαύσουμε το γαλάζιο της αισιοδοξίας ,της ποιότητας ζωής, της παραγωγικής δραστηριότητας, της ζωογόνου απασχόλησης! Εχουμε αργήσει ,όμως ποτέ δεν είναι αργά! Το μήνυμα της νέας γενιάς είναι «εκκωφαντικό», και δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα επίκλησης οποιασδήποτε δικαιολογίας,( συνηθίζεται να τις ψάχνουν οι αρμόδιοι!!),,ότι «δεν το άκουσαν»! 30.1.2011 nikninos@yahoo.gr www.dimotiki-kinisi.gr [δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «ρεθεμνιώτικα νέα» και «κρητική επιθεώρηση» της 2-2-2011 ]

δυό "προκλητικές" άσπρες πλαστικές σακκούλες πλέουν !

οι δύο λευκές …οπτασίες !

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου Μόνιμο παράπονο των σχετιζομένων με τον τουρισμό συμπολιτών μας, είναι ,η ελλιπής διαφήμιση , που δεν κάνουν οι αρμόδιοι φορείς, στην οποία αποδίδουν ,σε σημαντικό ποσοστό, την φθίνουσα τουριστική πορεία της περιοχής μας. Δεν θα θέλαμε ,στο παρόν σημείωμα μας, να αξιολογήσουμε την ακρίβεια ή όχι τούτης της εκτίμησης, και θα αρκεσθούμε να …αποδείξουμε ,πως άλλα μας φταίνε, με τα οποία δεν ασχολούμαστε ούτε τα αξιολογούμε ,ενώ έχουν τεράστια ,και …. σίγουρη ,σημασία και βαρύτητα! Ας μεταφερθούμε ,νοερά, σε μια όμορφη και ήρεμη καλοκαιρινή ημέρα της πόλης μας. Ας μεταφερθούμε , στην πανέμορφη «νύφη» μας, την απολαυστική παραλία μας. Εκατοντάδες πολύχρωμες ομπρέλες, είναι παρατεταγμένες , κατά ομοιόχρωμες ομάδες, στην αμμουδιά μας, και στεγάζουν ισόποσα μισόγυμνα ανθρώπινα κορμιά, τα οποία απολαμβάνουν την καλοκαιρινή χαλάρωση τους, που διαχέεται στην ατμόσφαιρα, πλουσιοπάροχα, από τον καλό Θεό του Ρεθύμνου. Άλλες εκατοντάδες συνάνθρωποι μας, κάθε ηλικίας και τόπου προέλευσης, πλατσουρίζουν στα ολόδροσα νερά της παραλίας μας, και άλλοι σουλατσάρουν ευδιάθετα στην βρεγμένη παραθαλάσσια αμμογραμμή. Μέσα στη θάλασσα, λίγα μέτρα από την αμμογραμμή, δύο λευκές ….οπτασίες σουλατσάρουν ,χορεύοντας στον ράθυμο ρυθμό του ανεπαίσθητου κυματισμού της θάλασσας, λες και μας κοροϊδεύουν ,που επιτρέπουμε την ύπαρξη τους. Τις παρακολουθούμε …. μαγεμένοι από την Κίρκεια χάρι τους και την ομορφιά των κινήσεων τους, μια μαγεία που όμοια της μόνο η φύση ξέρει να δημιουργεί. Δύσκολα ελευθερώσαμε την σκέψη μας ,από τα πλανευτικά δίχτυα τους, και δύσκολα διώξαμε την αφαίρεση που αυτές οι εξαίσιες οπτασίες απλώνουν σε όλους. Αποδρασμένοι από τούτη την φυλακή, στραφήκαμε στο ψάξιμο της καταγωγής τους. Να γεννήθηκαν από κάποιο πλεούμενο , σε κάποιο πέλαγος, από όπου ,σαν τις γοργόνες , ιππεύοντας στα κύματα, να έφτασαν στον τόπο μας ; Να γεννήθηκαν σε κάποιο ρέμμα του τόπου μας, όπου ο κακός γεννήτορας τους απαλλάχθηκε από την ύπαρξη τους, και από κεί, ιππεύοντας τα ορμητικά ρυάκια του χειμώνα, να κατέληξαν στην θάλασσα, όπου σήμερα απολαμβάνουν την δροσιά της στην όμορφη παραλία μας ; Να γεννήθηκαν από κάποιο κακό συμπολίτη, ο οποίος αφού πήρε την εξυπηρέτηση τους στο κουβάλημα κάποιων τροφίμων, στην συνέχεια τις άφησε έκθετες στην αμμουδιά, όπου τις βρήκε και τις απήγαγε κάποιο νυχτερινό κύμα, και εκείνες μόλις κατάφεραν να δραπετεύσουν ξαναγύρισαν στην αμμουδιά ψάχνοντας τον αφέντη γεννήτορα τους, ‘ομοια όπως τα έκθετα σκυλιά ξαναγυρίζουν στο «σπίτι» τους ; Σίγουρα οι δυό λευκές οπτασίες , που λικνίζονται μπροστά μας, έχουν την δική τους ιστορία! Όμως έχουν , όπως όλα τα … ωραία, και τις συνέπειες τους. Δεν είναι όμορφο, δεν είναι ανεκτό, δεν είναι υγειινό, δεν είναι … τουριστικό, αυτές οι λευκές οπτασίες , αυτές οι «αγνωστες» και «αυθαίρετες», αυτές οι «αλήτισσες» των θαλάσσιων δρόμων, να περιφέρονται ασύδοτες ανάμεσα στους ανθρώπους και να έχουν την αναίδεια να «χαϊδεύουν» νωχελικά τους κολυμβητές! Κάποιος θάπρεπε να τις είχε συλλάβει , να τις είχε περιορίσει στον δικό τους χώρο, εκεί που ανήκουν. Εδώ δεν στέκουν επιφυλάξεις αντιρατσισμού, και αντιρρήσεων για τον αποκλεισμό τους, διότι πρόκειται περί θέματος δημόσιας υγείας ,και όχι μόνον! Παραδόξως ,τούτες οι πλανεύτρες οπτασίες , σουλατσάριζαν επί ώρες, και δεν ενοχλούσαν κανένα, λες και ήταν αόρατες! Να υποθέσουμε ,ότι υπάρχει κάποιου είδους «ανοσία» σε τέτοιες ενοχλητικές παρουσίες, και τις αποδεχόμαστε ως φυσιολογικές, να υποθέσουμε, ότι όλοι θεωρούν πως υπάρχουν άλλοι ,οι οποίοι σαν αρμόδιοι μηχανισμοί θα έλθουν και θα επιπέσουν για να τις εξαφανίσουν ,να υποθέσουμε ότι μας έχει κατεξουσιάσει η παραλιακή ραθυμία και δεν επιτρέπουμε σε καμιά ενόχληση να μας την διαταράξει! Ο,τι και αν συμβαίνει, η αλήθεια η ανάγκη και η υποχρέωση είναι μόνον μία. Να εξαφανιστούν οι …. επιδρομείς! Τα τηλεφωνικά τέλια, πήγαν και γύρισαν, και μετέφεραν την «εισαγγελική» εντολή! Μέσα σε λίγα λεπτά, οι λευκές αλήτισσες «συνελήφθησαν» και οδηγήθηκαν στον σκουπιδοντενεκέ, εκεί όπου ανήκαν! Απολογίζοντας τούτη την πραγματική ιστορία, θα θέλαμε να κάνουμε δυό επισημάνσεις. α/ όση διαφήμιση και αν κάνουμε, όσα δισεκατομμύρια και αν ξοδέψουμε, όλα «πνίγονται» σε τέτοιες ιστορίες! Και ξέρουμε όλοι ,πόσο μας δυσφημούν οι πνιγμοί. β/ η απλή χειρονομία ,της άμεσης «σύλληψης» αυτών των δύο ανεπιθύμητων «επισκεπτών» της παραλίας μας, «κοστίζει» ένα λεπτό χρόνου! Η αρνητική εικόνα της ενοχλητικής παρουσίας των επιπλεουσών πλαστικών σακκουλών, μπορεί να «ταξιδεύει» ,στους «αιώνες», δυσφημώντας , αδίκως, την καθαριότητα της θάλασσας μας, ζημιώνοντας μας απεριόριστα!. Ας αξιολογήσουμε τα πράγματα και ας κάνουμε , όλοι μας, τα αυτονόητα. 1-7-2010 www.dimotiki-kinisi.gr [ δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 3-7-2010 ]

εθνική ευτυχία-εθνικό εισόδημα !

ακαθάριστο εθνικό εισόδημα ή ακαθάριστη εθνική ευτυχία ! του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου επικεφαλής της μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου Μόνιμος οικονομικός «βραχνάς» των εκάστοτε κυβερνώντων, μόνιμη αγωνία , μόνιμος στόχος και στόχευση , και μόνιμη εκδήλωση ικανοποίησης και απόδειξη επιτυχίας τους ,είναι η αύξηση του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος. Αυτό δεν έχει καμιά χροιά αξιοσημείωτου ,γιατί σήμερα όλα πλέον μετρούνται με την οικονομική παράμετρο τους. Όμως μέσα σ΄αυτόν τον εντατικό φορμουελαενικό αγώνα ταχύτητας, μέσα σ΄αυτήν την μηχανικίστικη φασαρία ,μέσα σ΄αυτόν τον εκκωφαντικό βρυχηθμό όλων αυτών των μηχανών ,και την απορροφητική αγωνία όλων αυτών των ανθρώπων, μένει ξεχασμένος ,περιορισμένος στην γωνία της αδιαφορίας, εκείνος που θάπρεπε να αποτελεί την σημαία της οποιασδήποτε δράσης ,της οποιασδήποτε πορείας ,του οποιουδήποτε σχεδιασμού ,της οποιασδήποτε στόχευσης. Ο άνθρωπος! Σήμερα ,η ευτυχία του ανθρώπου είναι υπό εξαφάνιση! Το αυθόρμητο γέλιο ,η καλή διάθεση , το υγιές ροδοκόκκινο χρώμα στα πρόσωπα μας, η πραγματική απόλαυση ,είναι έννοιες που πρέπει να ψάξεις πολύ ,για να τις συναντήσεις! Ο σημερινός άνθρωπος ,παρασυρμένος από τα ορμητικά ρυάκια της σκληρής και δύσκολης καθημερινότητας, χτυπημένος από την ορμή των συχνών καταρρακτών της λειτουργικότητας του, μονίμως βρίσκεται υπό μια ψυχολογία ενός πολυκυνηγημένου αδύναμου όντος, και πλέον έχει υποταγεί ,ολοκληρωτικά, στην μόνιμη αγωνία της επιβίωσης! Ελάχιστοι είναι εκείνοι που κατορθώνουν ,να ξεφύγουν από αυτά τα δύσβατα μονοπάτια, λίγοι είναι εκείνοι που αποτελούν την εξαίρεση ,η οποία ,απλώς, επιβεβαιωνει τον κανόνα. Ελπιδοφόρες αχτίνες προσπαθούν να διεισδύσουν από τις χαραμάδες της «φυλακής» μας, θυμίζοντας μας ,ότι , κάπου ,έξω , υπάρχει το φώς και η Ανοιξη ! Πλέον ,από κάποιους εκτοξεύονται δορυφόροι ,από τους οποίους( όπου και αν είμαστε ), μπορούμε να πάρουμε μεσιανικά μηνύματα , να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας με δύναμη και κουράγιο, να γίνουμε μέλη μια ειρηνικής επανάστασης ,αλλαγής της ζωής μας. Πλέον μοιράζονται σε όλους μας ,κουτιά με αναζωογονητικά χρώματα, πινέλα για ζωγραφικές ανατάσεις , ελπιδοφόρα γκράφιτυ που ανασταίνουν την γκρίζα εποχή μας. Μέσα σε όλα αυτά τα επαναστατικά μηνύματα , μας φώτισε , και ,ένας ήλιος ,που έρχεται από την Ανατολή ,( ήλιος είναι ,από την Ανατολή θα ερχόταν!), ένας ήλιος που θερμαίνει την ανθρώπινη υπόσταση μας. Αρχίζει να παραμερίζεται το τεχνοκρατικό μέγεθος του «ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος» ,αυτό που τόσες δεκαετίες μας παραμελούσε ,και δειλά δειλά μπαίνει στο τραπέζι το ανθρώπινο μέγεθος της «ακαθάριστης εθνικής ευτυχίας»! Η χώρα προέλευσης του σύγχρονου Αστρου της Βηθλεέμ είναι η μικρή ορεινή ασιατική χώρα του Μπουτάν. Η ιδέα δεν είναι σημερινή ,αλλά αριθμεί ηλικία σχεδόν 40 χρόνων! Δεν μας εκπλήσσει ,ότι χρειάσθηκαν 40 χρόνια για να περπατήσει αυτή η νέα θεώρηση της ανάπτυξης ενός τόπου. Το Μπουτάν δεν είναι ούτε λέσχη Μπίλντεμπεργκ ,ούτε ΗΠΑ για να «μετρούν» οι προτάσεις και απόψεις ,που φύονται στην χώρα αυτή. Σημασία έχει ,ότι πήραμε το μήνυμα ,εμείς οι «δυτικοί» και κάτι θα αρχίσει να βελτιώνεται στην ποιότητα της ζωής μας. Η ανθρώπινη ευτυχία ,συμπιεσμένη και αποστεομένη ,επί τόσες δεκαετίες ,έρχεται στην επιφάνεια, την ακούμε να «διαμαρτύρεται» ,αισθανόμαστε ότι αποκτά «οπαδούς», Είναι καιρός να μιλούμε ,πλέον ,για την ακαθάριστη εθνική ευτυχία, να θυμηθούμε ότι είμαστε άνθρωποι και όχι άψυχα ρομπότ σε ένα παραγωγικό εργοστάσιο. 20-5-09 [δημοσιεύθηκε τοπικές εφημερίδες «νέα Κρήτη» της 27.5.2009 και «κρητ επιθεώρηση» της 25.5.2009, και «ρέθεμνος» της 23.5.2009 ]

η ανοχή του λαού, δίνει ισχύ στους πολιτικούς!

ΙΣΧΥΣ ΜΟΥ Η …. ΑΝΟΧΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ! ---------------------------------------------------------------- του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της « ανεξ/της δημ κίνησης πολιτών του Ρεθύμνου Θυμόμαστε όλοι τα κέρματα της μακαρίτισσας της δραχμής μας, της εποχής που η χώρα μας είχε πολίτευμα βασιλευομένης δημοκρατίας , τα οποία στην μία πλευρά είχαν την κεφαλή του βασιληά και στην άλλη τον ροπαλοφόρο Ηρακλή με την επιγραφή , « ισχύς μου η αγάπη του λαού»! Τώρα ποιος λαός αγαπούσε τον βασιληά και αν αυτός ήταν η πλειοψηφία για να επαρκεί να στηρίζει τον βασιληά και να αποτελεί την σαμψώνειο δύναμη και ισχύ του, αυτό θα το πούν οι ιστορικοί ,οι οποίοι θα ασχοληθούν με αυτή την περίοδο της ιστορίας μας, και επειδή εμείς δεν είμαστε ιστορικοί, …. δεν μας πέφτει λόγος, λόγω αναρμοδιότητας. Γι αυτό εμείς , θα αρκεσθούμε μόνο στο γεγονός , και δεν θα σχολιάσουμε πάρα πέρα αυτή την πλευρά του θέματος. Δεν ξέρω αν , ποιοι , και πόσοι , έχουν σχολιάσει , αυτό το βασιλικό λογότυπο ,και επίσης δεν έχω διαβάσει ούτε ακούσει κανένα πολιτικό μας να το … αντιγράψει. Ισως βέβαια εντελώς να μην υπήρξε αντιγραφή του για προφανείς και αυτονόητους λόγους. Οσο είχαμε τους βασιλιάδες , ποιος διενοείτο τέτοια αντιγραφή . Και όταν έφυγαν ποιος διενοείτο , …ακόμη και να περάσει κοντά από τέτοια ενθυμήματα. Και όμως, παραφρασμένο λιγάκι ,το λογότυπο αυτό ενδημεί, σαν συνήθης πολιτική χλωρίδα, στα δημοτικά λιβάδια ,σε πολλές περιοχές της χώρας μας. Πόσοι δημοτικοί άρχοντες δεν αποτελούν αξιοπαρατήρητα φαινόμενα εκλογής και επανεκλογής , για τους οποίους ψαχνουμε ,με το φανάρι του Διογένη ,για να βρούμε , έστω, ψίγματα εργου και να εξηγήσουμε με λογικά και συνήθη κριτήρια την εκλογή τους, και βρίσκουμε μόνο άδειους φακέλλους ! Πόσοι δημοτικοί άρχοντες επί τέσσερα χρόνια πριν τις εκλογές, και επί τέσσερα χρόνια μετά τις εκλογές, δεν είναι μόνιμοι δέκτες της αγανάκτησης ,των αποδοκιμα σιών και της χρόνιας μουρμούρας των δημοτών, αλλά το κρίσιμο προεκλογικό εικο σαήμερο κατορθώνουν και παίρνουν τις εκλογές! Για πόσους δημοτικούς άρχοντες δεν αχρηστεύονται όλες οι γκαλοπικές επιστήμες , αφού «ψαρεύουν » κρίσεις λανθασμένες , οι οποίες μεταμορφώνονται μέχρι την ημέρα των εκλογών. Πόσες σελίδες αναλύσεων παραθυρικών δημοσιευμάτων δεν εξαντλούνται σε δια τυπώσεις θαυμαστικών εκπλήξεων , και πόσοι τόνοι μελάνης δεν χύνονται στον μύλο της μυθοποίησης τέτοιων δημοτικών αρχόντων. Κοσμητικά υπερθετικά επίθετα , δήθεν συνωμοτικές ψυθιριστικές μεγαλοστομίες , φουσκωτικές υπερβαλλουσες διαπιστώσεις ,και επιστράτευση σεναριογραφικής φαντασίας, όλα μαζί αιωρούνται στην μετεκλογική ατμόσφαιρα , στην καθολική επιχείρηση ερμηνείας του φαινομένου. Και όμως τα πράγματα είναι πολύ απλά , είναι απλούστατα! Ο λαός μεγάθυμος ,καλοπροαίρετος , ταλαιπωρημένος από την δύσκολη καθημερι νότητα και καρτερικός , έχει τεράστια αποθέματα ανοχής , τα οποία εκμεταλλεύονται οι δημοτικοί άρχοντες του σημερινού σημειώματος μας. Γι αυτούς τους δημοτικούς άρχοντες ,ισχύς των είναι η ανοχή του λαού! Και όπως αποδεικνύει η πράξη, και τα γεγονότα, αυτή η ισχύς είναι πραγματική και αποτελεσματική. 7-12-2004 [δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ρέθεμνος» της 21-12-2004 ]

η ψήφος είναι το ισχυρότερο νόμισμα στον κόσμο !

ΤΟ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ! ------------------------------------------------ Τώρα που γίναμε ενωμένοι ευρωπαίοι, και ενταχθήκαμε στην νομισματική ένωση, χάσαμε την δραχμή μας, και κρατούμε όλοι το ίδιο νόμισμα, το γνωστό μας ευρώ. Βέβαια υπάρχουν ακόμα κράτη που διατηρούν το δικό τους εθνικό νόμισμα , και μέσα και έξω από την ευρωπαική ένωση. Ετσι μπορούμε ακόμη να μιλούμε για ισχυρά και ισχυρώτερα νομίσματα , αφού υπάρχουν διάφορα, και είναι συγκρίσιμα. Πέραν της πραγματικής σύγκρισης υπάρχει και η μεταφορική ,κατά την οποία συγκρίνομε ανόμοια πράγματα ,που όμως , μεταφορικώς, τα θεωρούμε ως όμοια. Ετσι μπορούμε να ακούσωμε ότι πχ, το ευρώ είναι το ισχυρώτερο νόμισμα , που οικονομικίστικα σημαίνει ,πως είναι περιζήτητο και «περνά» παντού. Ομοίως μπορούμε να ακούσωμε ότι , πχ , οι καλοί τρόποι είναι ένα ισχυρό νόμισμα ,το οποίο «περνά» παντού , και με το οποίο «αγοράζουμε» πολλά πράγματα που θα θέλαμε. Ολοι οι οικονομολόγοι ,και οι σχετικοί ή οι αρμόδιοι για τα οικονομικά ,ασχολούνται ,απασχολούνται και αναλίσκονται στο θέμα των ισχυρών νομισμάτων ,και την ισχυροποίηση γενικώτερα των νομισμάτων της αρμοδιότητας τω ν. Όμως τούτη η αναζήτηση του ισχυρού νομίσματος ,(μια αναζήτηση που μοιάζει πολύ με εκείνη της χαμένης ηπείρου ,της Ατλαντίδας,) που πελαγοδρομεί σε μια αέναη κινητικότητα των οικονομολόγων ερευνητών, πάντα ψάχνει και πάντα βρίσκει, όμως πάντα της ξεφεύγει και έτσι ,πάλι, πάντα ξαναψάχνει. Είναι ,δηλαδή, μια αείφορη αναζήτηση ! Αυτή η αναζήτηση θυμίζει ,πολύ, την αναζήτηση του τετραγωνισμού του κύκλου, για τον οποίο έχουν αναλωθεί τόνοι φαιάς ουσίας ,έχουν συμπληρωθεί τόμοι αποδείξεων και σκέψεων, και έχουν καταγραφεί δεκάδες «επιτυχίες» ,χωρίς όμως ποτέ να ευρεθεί το αναζητούμενο αποτέλεσμα. Οι πολιτικοί έχουν λύσεις για οποιοδήποτε πρόβλημα, χρησιμοποιούντες την παντοδύναμη «μέθοδο» της αξιοποίησης του «θα»! Για οποιοδήποτε πρόβλημα ,οσωνδήποτε ωρών βασανισμού στην προσπάθεια λύσης του, οποιουδήποτε βαθμού δυσκολίας ( μέχρι του ανωτάτου επιπέδου δυσκολίας, του αδυνάτου!) η δραστική και ανίκητη αυτή μέθοδος βρίσκει την λύση. Είναι το μαγικό κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες των προβλημάτων, και τα οδηγεί στην λύση τους. Αφού λοιπόν οι πολιτικοί και η πολιτική, έχουν όλες τις λύσεις , για όλα τα θέματα, λογικό θα ήταν και αυτή η λύση, του ισχυρώτερου νομίσματος, να βρίσκεται σε τούτο τον χώρο. Και πραγματικά ‘ετσι είναι! Ζούμε σε μια εποχή που η τρομοκρατία αποτελεί μια τεράστιας σημασίας υπόθεση. Βλέπουμε κυβερνήσεις να γονατίζουν και να «υποκλίνονται» στον οποιοδήποτε εκβιασμό από τους τρομοκράτες, φοβούμενες για τα χειρότερα. Βιώνουμε μια ζοφερή πραγματικότητα όπου τα όπλα (κάθε μορφής και μεγέθους) αποτελούν ένα «νόμισμα» που (δυστυχώς) περνά παντού, και το «δέχονται» όλο και περισσότερες «οικονομίες»! Κάποιος είχε μιλήσει για δυό ειδών μορφές τρομοκρατίας. Εκείνη των όπλων, και την άλλη της….ψήφου! Είναι γνωστή η δαμόκλεια σπάθη του πολιτικού κόστους, που αποτελεί την χρόνια ασθένεια όλων των πολιτικών , και όλων των κυβερνήσεων. Και βέβαια το πολιτικό κόστος έχει και ονοματεπώνυμο και ονομασία προέλευσης! Αποτελεί την λεκτική μορφή ,που πίσω της κρύβεται ο μινώταυρος της ψήφου. Να σας θυμίσουμε πχ την αδυναμία εξεύρεσης χώρων απόθεσης των στερεών αποβλήτων , για τους οποίους υπάρχει ο «αδελφοδιώκτης» της λαικής αντίδρασης ,μιας αντίδρασης που ωπλισμένη με τα δόρατα της ψήφου ,( που στην αιχμή τους έχουν τα πυρηνικά μικροτσίπς του πολιτικού κόστους) καταφέρνει και νικά τα πελώρια τάνκς του Κράτους και των συντεταγμένων οργάνων του. Πόσες φορές η πίεση της ψήφου δεν άνοιξε πόρτες διορισμών, δεν άλλαξε ροές γεγονότων, δεν έκτισε υποδομές, δεν γκρέμισε πύργους κλπ! Πόσα ιδιόμορφα και ατομικίστικα αιτήματα, που ζημίωναν το σύνολον, δεν περπάτη σαν , με κινητήρια δύναμη, την παντοδύναμη ψήφο. Ποιος αρνήθηκε ό,τι ζήτησε η ψήφος ! Ποιος δεν ενέδωσε στην Καλυψώ του πουγγιού με τις ψήφους , που «κουδούνιζε» ο απαιτητής ψηφοφόρος. Οσες περισσότερες ψήφους διαθέτεις , και μπορείς να επιδεικνύεις στο πουγγί σου, τόσο μεγαλύτερη «αγοραστική» δύναμη διαθέτεις , για οποιεσδήποτε και οσεσδήποτε επιθυμίες και απαιτήσεις σου. Υπάρχουν πράγματα που με κοινά νομίσματα δεν μπορούν να αποκτηθούν. Όμως ,ακόμη και για αυτά, το νόμισμα της ψήφου, πάντα πετυχαίνει και έχει «αγοραστική» αξία. Να λοιπόν που το ισχυρώτερο, το απόλυτα ισχυρώτερο νόμισμα, υπάρχει και βρίσκεται στον χώρο της «μαγικής» πολιτικής, όπως προείπαμε. Είναι το νόμισμα της ψήφου. Αυτό όλα τα αγοράζει, όλα τα ανοίγει, όλοι το επιζητούν, και σε όλους έχει πέραση! Μην μας διαφεύγει πως εκλογές,(το βασίλειο της ψήφου!) γίνονται σχεδόν κάθε μέρα Ολο και κάπου για κάποιο λόγο γίνονται εκλογές… 2-9-2004 [δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ρέθεμνος» της 11-9-2004 ]

ο χαβαλές είναι, πλέον μια πολιτική ιδεολογία ;

ο χαβαλές, πλέον έχει γίνει ιδεολογία ; του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου ,επικεφαλής της μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου Υπάρχουν πράγματα και θέματα στην ζωή μας ,στα οποία «πηγαίνει» ο χαβαλές, υπάρχουν ,όμως, άλλα θέματα ,τα πιο πολλά, για τα οποία ο χαβαλές είναι μια επικίνδυνη «ίωση» ,που μπορεί να οδηγήσει ,(αν αφεθεί αναντιμετώπιστος), σε πολύ άσχημες καταστάσεις και αποτελέσματα! Αναμφισβήτητα η «χαλάρωση» χρειάζεται ,σαν τις διακοπές, για να συμπληρώσουμε , λίγο, τις «μπαταρίες» μας ,ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε τον ανήφορο της καθημερινότητας μας. Όμως ,άλλο η χαλάρωση ,παράμετρο της οποίας μπορεί να αποτελέσει και ο στιγμιαίος χαβαλές, και άλλο ο χρόνιος χαβαλές, που σαν την ζιζανιοεισβολή απειλεί ,και συνήθως το κάνει, την παραγωγή της καλλιέργειας! Σήμερα ,πολλοί από μας, «το έχουν ρίξει» στον χαβαλέ, για πολλούς και διάφορους λόγους και αιτίες, αποστεώνοντας τις οποιεσδήποτε ,σοβαρές, προσπάθειες γίνονται από τους άλλους, απέναντι στα διάφορα θέματα και προβλήματα. Οι χώροι όπου φυτρώνει και αναπτύσσεται ο χαβαλές ,ποικίλουν και συνεχώς επεκτείνονται ,καταλαμβάνοντας ζωτικούς χώρους ,στους οποίους ,πριν, ήταν αδιανόητη η άνθηση του. Στο σημείωμα μας αυτό δεν προτιθέμεθα να κάνουμε γενική φιλοσοφική ανάλυση τούτου του πραγματικού φαινομένου, γιατί θέλουμε να περιορίσουμε την αναφορά μας μόνο στα δημοτικά πράγματα. Ο χαβαλές ,δυστυχώς, από όμοιες προς τις γενικότερες αιτίες ανάπτυξης και επέκτασης του, έχει εισβάλλει και στα δημοτικά μας πράγματα! Είναι σαφές ,και το υποστηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις, ότι τα δημοτικά πράγματα είναι εξ ορισμού τους μια σοβαρή υπόθεση ίσως η σοβαρότερη τοπική υπόθεση! Συνεπώς ,θάπρεπε ,να είναι πλήρως θωρακισμένα , έναντι οποιασδήποτε «ίωσης» τους εξ οιασδήποτε αιτίας και προέλευσης. Με μια πλημμυρισμένη από ερωτηματικά σκέψη μας ,υποθετικά, να τολμήσουμε να ζητήσουμε σχετικές απόψεις , και να απαντήσουμε σ αυτήν την υποθετική ερώτηση; Φοβούμαι ,ότι πολλοί δεν θα συμφωνήσουν ,άμεσα, μαζί μας, προβληματιζόμενοι με την ερώτηση αυτή. Αντίθετα ,θα αναπτύξουν μια σειρά από επιχειρήματα ( αυτά που αιτιοδοτούν την ανάπτυξη του χαβαλέ), υποστηρίζοντας διάφορες αντίθετες απόψεις και θεωρήσεις του θέματος. Και ,ενδεχομένως, να μην έχουν απόλυτο άδικο ,στις επιχειρηματοχρήσεις τους . Η σοβαρότητα είναι ένα «ένδυμα» που εμείς το προσφέρουμε και το ενδύουμε ,όπου το επιβεβαιώνουμε. Οι συνθήκες ,με τις οποίες αναπτύσσεται ο χαβαλές ,και επικρατεί πνίγοντας την υπευθυνότητα και την αντίστοιχη της σοβαρότητα, έχουν ονομασία ,έχουν διεύθυνση ,έχουν γεννήτορες. Μια βασική αναπτυξιακή ,του χαβαλέ, αιτία είναι το γνωστό ελληνοτραφές δίλεξο «δεν βαρυέσαι!», πάνω στο οποίο «ιππεύει» και τρέχει ταχύτατα ώστε να μην «πιάνεται»,ο κύριος Χαβαλές! Αυτό το δίλεξο αποτελεί την κερκόπορτα της άλωσης του κάστρου της σοβαρότητας, της υπευθυνότητας, της ορθοδοξίας των δημοτικών πραγμάτων. Αυτό το «συνηθισμένο» ελληνικό δίλεξο αποτελεί το σαράκι που ,σιγά σιγά αλλά σταθερά, κατατρώγει και κατακρημνίζει την «σημαία» στήριξης , ανάδειξης, και αντιμετώπισης των τοπικών θεμάτων. Άλλη σοβαρή αιτία ανάπτυξης και δένδρωσης του φυόμενου χαβαλέ, είναι η ‘ «υγρασία» της πολυλογίας κάποιων αρμοδίων , που ποτέ δεν συνοδεύεται με δράσεις και αποτελέσματα , με συνέπεια την ανάπτυξη ανέμου απογοήτευσης και ισοπέδωσης της οποιασδήποτε αισιοδοξίας των πολιτών. Η απογοήτευση αποτελεί το καλλίτερο «λίπασμα» για την ανάπτυξη και εξάπλωση του χαβαλέ. Αντιθέτως, η αισιοδοξία είναι το μοναδικό «φάρμακο» , για τον εξανδραποδισμό και περιορισμό στο περιθώριο, του χαβαλέ! Μια τρίτη αιτία που «θεριεύει» τον χαβαλέ, είναι η κακή λειτουργία των θεσμικών οργάνων, το «μπέρδεμμα» της ιεράρχησης των δεδομένων και των παραμέτρων της λειτουργίας τους, το κακό νομικό λειτουργικό πλαίσιο τους ,η αλαζονεία της εξουσίας που λιπαίνει αυτές τις λειτουργικές, και η «φίμωση» του ισχυρού και καταγγελτικού αντίλογου. Είναι δυνατόν ,σε θεσμικά όργανα, όπως πχ ένα δημοτικό συμβούλιο, να βολτάρουν και να συνδιαλέγονται ή να «χασκογελούν» δημοτικοί σύμβουλοι ,δηλαδή να λειτουργούν υπό συνθήκες χαβαλέ, και να περιμένει κανείς σοβαρές αναλύσεις των θεμάτων και ανάλογες υπεύθυνες ψηφοφορίες και αποφάσεις! Είναι δυνατόν ,υπό τέτοιες διαλυτικές λειτουργικές συνθήκες ,να περιμένει κανείς σοβαρές αποφάσεις! Ο χαβαλές είναι μια μολυσματική «ίωση» ,που μπορεί να επιρρεάσει ,και επιρρεάζει, τις αποφάσεις ,τις δράσεις, τα αποτελέσματα! Δυστυχώς στην σημερινή εποχή έχει εμφανισθεί ,και περπατεί κερδίζοντας συνεχώς «οπαδούς», μια ιδεολογία του χαβαλέ! Αν δεν αφυπνισθούμε όλοι, ώστε να αντιμετωπίσουμε το υπαρκτό αυτό φαινόμενο, φοβούμαι ότι θα μας προκύψει μια πραγματική δημοτική πανδημία, η οποία θα στείλει «στην εντατική», τα τοπικά θέματα και τα τοπικά προβλήματα. Και η εισαγωγή στην εντατική ,είναι το τελευταίο στάδιο μιας πορείας προς το, αρνητικό, τέλος! Επειδή από λόγια χορτάσαμε και «πληρώσαμε», και επειδή τα λόγια είναι «λάδι στη φωτιά» της σαρωτικής πορείας του χαβαλέ, δεν θέλουμε άλλα λόγια. Θέλουμε και χρειάζονται, επαναφορές «των αρχικών ρυθμίσεων», όπως προτρέπει ο ηλεκτρονικός μας υπολογιστής ,όταν τον «μπουρδουκλώσουμε». Θέλουμε και χρειαζόμαστε ,τον περιορισμό του χαβαλέ ,στις στιγμιαίες δραστηριοποιήσεις του ,όταν και όπου επιτρέπεται , και τον «καυτηριασμό» και εξαφάνιση του, από όπου δεν πρέπει ούτε καν να εμφανίζεται! Χρειάζεται και οφείλουμε τον περιορισμό του χαβαλέ στις πραγματικές του διαστάσεις, και το ξεφούσκωμα του μπαλονιού της υπερτροφικής ιδεολογίας του χαβαλέ ,που μας έκοψε την «θέα» προς τα προβλήματα και προς τον ορίζοντα των απαιτούμενων δράσεων μας, και της πρεπούμενης σοβαρής λειτουργικής μας. Να απαντήσουμε με σαφήνεια, ξεκάθαρα και «κάθετα» ,ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχει ιδεολογία του χαβαλέ, και οποιαδήποτε φυτρώματα υπάρχουν να τα ξεριζώσουμε αμέσως και «από τις ρίζες» τους! Ο χαβαλές είναι αστείο και γελωτοποιός για τις εύθυμες παρέες, και εκεί πρέπει να περιορισθεί! Σθεναρά ,να τον περιορίσουμε εκεί ,όπου ανήκει! Η ιδεολογία του χαβαλέ είναι μια ,ακόμη, παρενέργεια της εποχής μας, και οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε αμέσως ,δυναμικά, και ουσιαστικά. Να παρατηρήσουμε ( για να μην μας διαφεύγει….) ,ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος της «διάδοσης» της ιδεολογίας του χαβαλέ, σημαίνει αλλαγές νοοτροπιών ,περιορισμούς λαικισμών και αλαζονειών, ουσιοδοτήσεις των λεγομένων από τους αρμοδίους, και περιορισμό έως εξαφάνιση ,όλων εκείνων που λιπαίνουν αυτήν την ιδεολογία! Ο χαβαλές έγινε ιδεολογία ,αλλά ,όπως κάθε ιδεολογία ,έχει την αντίκρουση του ,με τεκμηριώσεις και επιχειρήματα,. Το θέμα, και η επιφύλαξη , είναι να καλλιεργηθούν με ειλικρίνεια αυτά τα αντίδοτα! 31-8-09 [ δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση, της 20-10-2009 ]

δεν έφυγε ακόμη το καλοκαίρι !

δεν έφυγε ακόμη ! του κ Νίκου Νίνου πολιτικού μηχανικού, δημοτικού συμβούλου επικεφαλής της μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου Το προέβλεπαν οι μετεωρολόγοι και ... έτσι έγινε! Μια καταρακτώδης βροχή ραβδίζει την διψασμένη γη, και χιλιάδες αραχνούφαντες κουρτίνες ρίχνονται στα παράθυρα της ατμόσφαιρας! Το ρομαντικό βλέμμα μάταια προσπαθεί να τις διαπεράσσει και να ξεχυθεί στον γνώριμο ορίζοντα της γενέθλιας περιοχής, και δανα¨ι¨κά επιμένει να τρέξει στα λιμνιασμένα χωράφια και να κολυμπήσει στην συνοφρυωμένη κολυμπήθρα της καλοκαιρινής αναβάπτισης. Χειμώνας ,βροχή ,αστραπές και βροντές ,είναι οι λέξεις και οι έννοιες ,που βγήκαν σεργιάνι στα μονοπάτια της σκέψης . Ο ουρανός ,κατάμαυρος, μας φοβέριζε ωρες πριν, μα τώρα είναι πιό αγριεμένος! Πίσω από τις κουρτίνες βρυχάται και μπουμπουνίζει, χτυπιέται και ραβδίζει την ταλαιπωρημένη από την καλοκαιρινή δίψα της , αλλά χρυσοντυμένη σαν την νύφη που περιμένει τον καλό της ,γή. Απέναντι ο Αρχηγός έχει κατεβάσει το αραχνοΰφαντο καπέλλο του και σκεπάζει τα υπερήφανα αυτιά του, σαν να θέλει να τα προστατεύσει από τούτο το χαλασμό. Τριγύρω, κάθε ρυτίδα γης , μετέχει στην συναυλία ,των παναιώνιων μουσικών οργάνων του τρεχούμενου νερού. Η βροχή , δυνατή και επιβλητική, επιβάλλει απόλυτο σιωπητήριο , και είναι μονοκυρίαρχη τούτες τις στιγμές. Οι υδρορροές δουλεύουν σαν αυτόματες αντλίες και αγκομαχούν προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν στις βαρυφορτωμένες υποχρεώσεις τους. Σε κάποια γραφεία, τούτη την βαρειά στιγμή, απλώνεται η ανάλαφρη ανακούφιση, από την ,δωρεάν, προσφορά του ουρανού να ξεπλύνει τα δίκτυα και να απομακρύνει βραχυκυκλώματα και διακοπές. Μπορεί το βλέμμα να εμποδίστηκε στο τρέξιμο του, όμως ,αυτές τις ίδιες στιγμές, η όσφρηση , στρογγυλοκαθισμένη στις ροδοκόκκινες σπηλιές της, δέχεται τα σμύρνα της αγαλλιασμένης γης. Η δυνατή βροχή κατάφερε να ξεγελάσει την εξαντλημένη γη που περίμενε τον ποτιστικό Μεσία της, Μπήκε στα βαθειά θησαυροφυλάκεια της, παραβίασε τα λουκέτα της και άνοιξε το φυλαγμένο σεντούκι της. Απελευθέρωσε την σπάνια μυρωδιά , εκείνο το ξεχασμένο άρωμα της βρεγμένης γής, που ξεχύθηκε στους υγρούς αέρινους διαδρόμους, Είναι δώρο Θείκό να μπορείς να κάθεσαι στην βεράντα σου, να κοιτάζεις ,να οσφραίνεσαι, να απολαμβάνεις! Εφυγε το καλοκαίρι ,καλό χειμώνα, ακούγονται οι τριγύρω μονόλογοι και οι αποχαιρετηστήριες ευχές. Η ώρα πέρασε! Η βροχή κουράσθηκε ,και αφού μείωσε τον ρυθμό της, σε λίγο ξεθύμανε και σταμάτησε για να ξαποστάσει. Οι πυκνές διάφανες νεροκουρτίνες αποτραβήχθηκαν, σαν την αυλαία της θεατρικής σκηνής, και άφησαν στην παραπονεμένη ματιά να περάσει και να απολαύσει το πανέμορφο σκηνικό, μια τελειότητα ομορφιάς ,τέτοια, που μόνο το εικαστικό ταλέντο της φύσης μπορεί να δημιουργήσει. Το χρυσοκίτρινο φόρεμα της γής , απλώνεται ,απέραντο και στολισμένο με χιλιάδες πέρλες ,δώρα του θεόπεμπτου νερού και του φυλακισμένου ήλιου. Αμέτρητες ασημένιες αγκράφες το στολίζουν, δημιουργήματα των βρόχινων εργαλείων ,θυμιάματα προς τον ευεργέτη ουρανό. Ο αγριεμένος μάυρος ουρανός ,σπατάλησε τον θυμό του , εκτονώθηκε, απόθεσε την σκούρα περικεφαλαία του πολέμου ,και φόρεσε το ανοιχτόγκριζο πλατύγυρο καπέλο του. Κάπου εκεί στο βάθος του ορίζοντα, ψηλά ,παράλληλα της κορμοστασιάς του Αρχηγού, δυό πόδια ακτίνων προσπαθούν να τρυπήσουν τα σύννεφα και να πατήσουν στην γη δείχνοντας ότι κάπου εκεί πάνω στέκεται, μετέωρος, ακόμα ,ο ήλιος. Την παρουσία του πρίγκιπα του καλοκαιριού, αναγγέλει, πανέμορφος και ολόδροσος, και ο επτάχρωμος σαλπιγκτής του. Σε λίγο προβάλλει γελαστός ο ίδιος ο πρίγκιπας ήλιος! Μια ζεστή δροσιά απλώνεται παντού. Δεν έφυγε ακόμη το καλοκαίρι! 12-9-09 [ δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα «ρεθεμνιώτικη αγορά» της 15-9-09 ]

δικαστήριο από τα παιδιά μας !

ένα όνειρο ,με μεγάλη σπουδαιότητα και σημασία! ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ «ΔΑΝΕΙΚΑ» ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΟΥΜΕ! Του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της «ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης πολιτών Ρεθύμνου» Ανεβαίνοντας την ανηφόρα του στρατοπέδου ,αριστερά ,πίσω από την στάση του λεωφορείου της γραμμής προς Πανεπιστήμιο Γάλλου, στα όρια του δήμου Νικηφ Φωκά , ένα ξεχασμένο (μήνες τώρα) αναρτημένο πανώ ,θυμίζει σ όλους ,όσοι κοιτάζουμε δεξιά και αριστερά όταν κινούμαστε με το αυτοκίνητο μας, μια πραγματικότητα που θέλει «τούτη την γή και τον τόπο μας , να μην τον έχουμε κληρονομήσει από τους γονιούς μας, αλλά να τον έχουμε δανεισθεί από τα παιδιά μας!» Καθημερινά οι επιστήμονες ανακοινώνουν απόψεις και αποτελέσματα ερευνών τους ,που δείχνουν μια καθοδική πορεία των περιβαλλοντικών δεδομένων και μια κατακόρυφη πορεία των ανησυχιών για το μέλλον της γης και των όντων της. Στα τοπικά δεδομένα ,στην πόλη μας, τα πράγματα δεν ξεφεύγουν από τον…. γενικό κανόνα, και μας αναδεικνύουν σε κακούς οφειλέτες των παιδιών μας! Η ψυχολογία των ονείρων διδάσκει ,ότι αυτές οι νυχτερινές «περιπλανήσεις» μας, καθοδηγούνται και «σκηνοθετούνται» από όλες εκείνες τις κρατημένες, και κρυβόμενες στα άδυτα της σκέψης μας , καταγραφές της καθημερινότητας μας. Πολλές φορές μας ρωτούνε γιατί επιμένουμε να ασχολούμαστε με τα κοινά, αφού η κατάσταση που έχει επικρατήσει είναι σχεδόν ….. μη αναστρέψιμη, και απλά «χάνουμε» τον καιρό μας! Κάποιοι άλλοι μας κοιτάνε με «κατανόηση» δίνοντας οι ίδιοι την «ερμηνεία» τους, με αναφορές σε φιλοδοξίες ,σε «αρρώστιες» ,και ότιδήποτε άλλο παρόμοιας χροιάς και προέλευσης. Εμείς που ξέρουμε …. το πρόβλημα μας, δεν απαντούμε ,γιατί δεν χρειάζεται αφού οι κάποιοι … ξέρουν καλλίτερα από μας τους ίδιους. Όμως θεωρούμε χρήσιμο και …. διαφωτιστικό , να παραθέσουμε ένα όνειρο ,σχετικό με το παρόν θέμα μας. Ηταν μια αίθουσα τεράστια ,ένας δικαστηριακός χώρος. Πάνω στην έδρα, δικαστές και εισαγγελείς , ήταν νεαρά άτομα . Κάτω στον χώρο της πολιτικής αγωγής ,επίσης ίδιας ηλικίας άτομα. Στη μέση ,εκεί που κάθονται οι κατηγορούμενοι, καθόμαστε πάρα πολλοί ,όλοι γνω στά πρόσωπα της ίδιας ηλικίας με μας. Κάτω στο πυκνό ακροατήριο , όλοι νέοι ,με …. άσχημες διαθέσεις προς τους κατηγορουμένους. Το όνειρο άρχιζε από το σημείο της εισαγγελικής αγόρευσης! Ο νεαρός εισαγγελέας ,κατηγορούσε όλους εμάς τους κατηγορουμένους ,και τα λόγια του ήταν καρφιά στην καρδιά μας, και φωτιές στην μνήμη μας. Κατηγορούσε γιατί άφήσαμε την πόλη να «αναπτύσσεται» χωρίς πολεοδομικό ιστό , χωρίς παραμέτρους ποιότητας ζωής, χωρίς όραμα και φαντασία, χωρίς απαιτήσεις και δράσεις ,χωρίς σχεδιασμό και προγραμματισμό. Κατηγορούσε γιατί δεν υλοποιήσαμε φαρδείς δρόμους και πεζοδρόμια. Κατηγορούσε γιατί φτειάξαμε ανάποδες υποδομές, όπως πχ το λιμάνι που δεν δεν το μεταφέραμε στην δυτική πλευρά της πόλης. Κατηγορούσε γιατί δεν υλοποιήσαμε στις σωστές θέσεις βασικά στοιχεία της λειτουργίας της πόλης , όπως πχ το ασφυκτιούν νοσοκομείο, που το επιμέναμε στην απρόσφορη σημερινή θέση του. Κατηγορούσε γιατί διώξαμε τον τουρισμό από την πόλη μας ,με διάφορες ανοχές μας με διάφορες αμέλειες μας και με διάφορες αδιαφορίες μας. Κατηγορούσε γιατί δεν φτειάξαμε σωστά και επαρκή (στο παρόν αλλά και σε βάθος χρόνου) σχολικά κτίρια , με ποιότητα μάθησης και διαβίωσης των παιδιών . Κατηγορούσε γιατί δεν διαμορφώσαμε και δεν προβλέψαμε χώρους για πράσινο, αφήνοντας την πόλη «στεγνή» και φτωχή σε πάρκα ,φυτεύσεις και λουλούδια. Κατηγορούσε γιατί δεν αντιμετωπίσαμε τα κυκλοφοριακά θέματα, και αφήσαμε την πόλη να «κυριαρχείται» από τα τροχοφόρα. Κατηγορούσε γιατί είχαμε αποσυρθεί και δεν συμμετείχαμε στην ανάδειξη, την μελέτη και την υλοποίηση λύσεων για τα τοπικά θέματα και προβλήματα. Κατηγορούσε γιατί στέλνομε στις βρύσες των σπιτιών μπόλικο χλώριο ,επειδή δεν καταφέραμε επί χρόνια να εξασφαλίσουμε επαρκές και καθαρό νερό. Μάλιστα κάτι είπε και για το νερό από ανοικτή λίμνη που επιμέναμε να φέρουμε στις βρύσες μας. Είπε πολλά και για όλα τα θέματα που για χρόνια , αποτελούσαν την καθημερινότητα στον τοπικό τύπο και στα τοπικά ραδιόφωνα. Κλείνοντας ο εισαγγελέας πρότεινε την καταδίκη μας ,και ζήτησε την μέγιστη ποινή, επειδή κάναμε κακή διαχείριση στην δανεική περιουσία που μας είχαν εμπιστευθεί οι δανειστές μας. Οι νεαροί δικηγόροι της πολιτικής αγωγής, οι ιδιοκτήτες της κακοδιαχειρισμένης πόλης, επί πολλές ώρες επιχειρηματολογούσαν αναλύοντας κάθε παράμετρο της «πολιτικής» που ακολουθούσαμε όλοι εμείς οι κατηγορούμενοι. Στο τέλος έχοντας αποδείξει την ενοχή μας, ζήτησαν από το δικαστήριο την καταδίκη μας, υπερθεματίζοντας στην εισαγγελική πρόταση. Στα έδρανα της υπεράσπισης μας, ένας γηραλέος δικηγόρος ,σίγουρο απομεινάρι της προηγούμενης από μας γενιάς , ψέλισσε κάποιες ξεψυχισμένες δικαιολογίες , που αμφιβάλλω αν είχαν την δύναμι να ακουσθούν από κανένα! Κάποια θα, που μπόρεσα και άκουσα, κάποιες λέξεις για έλλειψη χρημάτων, και κάποιες αναφορές σε ευθύνες της Αθήνας, δεν είχαν ούτε σθένος ,ούτε πίστη ,ούτε σημασία! Το δικαστήριο αποσύρθηκε σε διάσκεψη και όταν επέστρεψαν στην αίθουσα, ο νεαρός πρόεδρος διάβασα την καταδικαστική μας απόφαση. Μια απόφαση χωρίς κανένα ελαφρυντικό! Μας καταδίκασαν γιατί «υποθηκεύσαμε» την περιουσία των παιδιών μας, και γιατί «καταχραστήκαμε» τα δανεικά τους. Ακούσαμε την απόφαση σιωπηλοί και αμίλητοι1 Τι να πούμε άλλωστε , αφού τα παιδιά μας είχαν δίκηο. Όταν σηκωθήκαμε , μια πιτσιρικίστρικη φωνή από το βάθος της αίθουσας, μια φωνή εγγονίστικη, υπερασπίστηκε τον κατηγορούμενο παππού φωνάζοντας . --- Ο παππούς μου είναι αθώος! Εχω στοιχεία , έχω τα αρχεία του, που αποδεικνύουν , ότι εκείνος τουλάχιστον προσπάθησε να κάνει κάτι καλό. Μέσα μου ,μια γλυκειά γεύση ελπίδας και αυτοικανοποίησης έλαμψε! Μακάρι νάταν ο δικός μου εγγονός ,αυτός ο μικρός υπερασπιστής του παππού του! Κάπου εκεί σταμάτησε το όνειρο! Ας γίνει το όνειρο αυτό ,που στην «σκηνοθεσία και παραγωγή» του συνετέλεσε ( ίσως) και το προαναφερθέν πανώ του δήμου Νικηφ φωκά, η αιτία και κινητήρια ροπή ,να μας αλλάξει πορεία στον τρόπο διαχείρισης της δανεικής ( από τα παιδιά μας) πόλης μας. Εμείς θα ξαναπούμε την γνωστή φράση και άποψη μας ,πως «αυτή η πόλη δεν δικαιούται να έχει προβλήματα» Θεωρούμε αδικαιολόγητη την αρνητική , απαναπτυξιακή, και αποιοτική κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά Αν εμάς τους ίδιους δεν μας απασχολεί ( ίσως επειδή πλέον ….. συνειθίσαμε ) , ας αναλογισθούμε ότι είμαστε …. νομικά υποχρεωμένοι απέναντι των παιδιών μας! Θα προτείναμε μάλιστα ένα ίδιο πανώ ,ή επιγραφή , ή μαρμάρινη πλάκα να αναρτηθεί στο κυβερνείο της πόλης μας, να το βλέπουμε καθημερινά όλοι μας. Ακόμη θα προτείναμε ,μέσα στην αίθουσα του δημ συμβουλίου ,πάνω από τα έδρανα του προεδρείου, να αναρτηθεί αυτή η υπενθυμιστική επιγραφή, ώστε να «αλατίζει» και να κνισαρίζει κάθε απόφαση του οργάνου. Θα παρακαλούσαμε και τα τοπικά ΜΜΕ ,που καθημερινά μοχθούν για τον τόπο μας, να βάλλουν στην προμετωπίδα τους την ίδια υπενθύμιση, του χρέους μας προς τα παιδιά μας! Ετσι θα κερδίσουμε «την καλήν απολογίαν » προς τους δανειστές μας! 27-8-05 [ δημοσιεύθηκε στα «ρεθεμνιώτικα νέα» της 8-11-07 ]

αισιοδοξίες στην Χωραφούπολη !

αισιοδοξίες…… του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου δήμου Ρεθύμνου Ανοιξιάτικες ζεστές μέρες ,στην Χωραφούπολη! Η γη ,ντυμένη με την πολύχρωμη τουαλέτα της, ξαπλωμένη ναζιάρικα , απολαμβάνει τα ζωογόνα χάδια του Στρατηγού της ημέρας, που παρελαύνει , αγέρωχος, στον καταγάλανο ουρανό. Στην Κοτογειτονιά, τα νεογέννητα της κυρά Μαυρούλας, ομοιόμορφα ντυμένα με την μαύρη στολή τους, τιτιβίζουν ασταμάτητα, τρέχοντας πέρα δώθε, υπακούοντας στο βαρύτονο κρώξιμο της αυστηρής μητέρας τους. Στην γειτονική αυλή , η Ξανθόμαυρη, σκεπάζει με ιδιαίτερη προστατευτικότητα και φροντίδα μια δεκάδα αυγά, υπακούοντας στο Θεικό κούρδισμα του ντιενέυ της, που την οπλίζει με καρτερικότητα ,επιμονή και γνώση , σ αυτήν την εικοσιτετραήμερη διαδικασία δημιουργίας νέων ζωών. Σε ένα καλυβάκι της Κοτογειτονιάς , η Ριγούλα έχει αφήσει μόνα τους τα τρία ριγοπουλάκια της, καρπό των αταξιών της με τους κεραμιδόγατους. Εκείνη , έχοντας επίγνωση των αυξημένων αναγκών της μονογονεικής οικογένειας της, βγήκε στην αγορά ,ψάχνοντας να βρεί τα πλούσια τρόφιμα που της χρειάζονται, για να την κρατήσουν δυνατή, στις , πρόσθετες, μητρικές της υποχρεώσεις. Εξω από την Κοτογειτονιά, μόνη της η Γλουγλούλα ,σε μια πρόχειρη φωλίτσα, κάθεται υπομονετικά ,και περιμένει τα δικά της νεογέννητα. Ο Γλούγλης ,φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας, περιφέρεται καμαρωτός στους χωματόδρομους της Χωραφούπολης, σαν ένας πραγματικός μποέμης, ελεύθερος , χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Στην Κουνελογειτονιά ,τα δέκα παιδιά της Γκριζούλας μεγάλωσαν και παίζουν αμέριμνα στην περιφραγμένη αυλή τους, μόνα τους, αφού η Γκριζούλα ξεκουράζεται στην δική της αυλή ,περιμένοντας την επόμενη γέννα της. Στην διπλανή αυλή ,η Καφετούλα ξαπλωμένη ,και εκείνη, περιμένει την ημερομηνία της δικής της ,πρώτης, γέννας. Στην άλλη διπλανή αυλή, η Αραπίνα, ανατρέφει τα δέκα παιδιά της, που γέννησε πριν πέντε μέρες. Τους είχε φτειάξει ένα ολόζεστο πάπλωμα ,με το δικό της τρίχωμα, στο οποίο αναπαύονται και προστατεύονται από την υγρασία και το βραδυνό κρύο. Στην μέση ,στον δικό του χώρο ,ο Καφεδουλης, ο σύζυγος του κουνελοχαρεμιού, ξεκουράζεται και μαζεύει δυνάμεις ,για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του ,μόλις κληθεί. Πιο κάτω, σε μια αυτοσχέδια φωλίτσα, στην κουφάλα ενός γέρικου λιόδενδρου, η Αταχτούλα έχει γεννήσει τα πέντε τυφλά κουτάβια της, καρπό των νυχτερινών νιαουρισμάτων στις γύρω ταράτσες. Στην εκτός κατοικημένης περιοχής ,ζώνη της Χωραφούπολης, οι τριανταφυλλιές σκορπίζουν , σπάταλα, στον ανοιξιάτικο αέρα, τα δυνατά και πολύχρωμα αρώματα τους. Ανασταίνουν την όσφρηση ,ανασταίνουν την όραση, ανασταίνουν την ψυχολογία του , τυχερού, ανθρώπου ,που τις απολαμβάνει. Δίπλα, τα ζαρζαβατικά ,που ωρίμασαν ,προσφέρουν την ικανοποίηση της ανταμοιβής κόπων και δαπανών, έτοιμα να γεμίσουν το καθημερινό οικογενειακό τραπέζι. Πιο πέρα, υπερήφανες στέκονται , και λικνίζονται στο ελαφρό ανοιξιάτικο αεράκι, οι νεοφυτεμμένες Κυρίες ,που θα γεμίσουν το καλοκαιρινό τραπέζι. Από πάνω ,ξαπλωμένη στα στηρίγματα της απλώνεται η κυρά Κληματαριά, που μόλις ξύπνησε από τον χειμωνιάτικο ύπνο της, και φρέσκια -φρέσκια, απολαμβάνει τον αναγεννητικό ανοιξιάτικο ήλιο, και χαμογελά με τα ολόδροσα και βαθυπράσινα κληματόφυλλα της. Ο επισκέπτης της Χωραφούπολης, στέκεται στην είσοδο της , και αφ υψηλού απολαμβάνει όλη αυτήν την κοσμογονία που εξελλίσσεται στην Χωραφούπολη! Ο κοσμογυρισμένος ,ο πολύπειρος, ο πολυγνώστης , ο πολυτελειοχρήστης, ο επιτυχημένος ,ο αγχωμένος ,ο στρεσόπληκτος, ο Ανθρωπος, ο Πρώτος των πλασμάτων της φύσης, εδώ βρίσκει τις σωστές διαστάσεις του χώρου του. Εδώ ,στην Χωραφούπολη, όλα ακολουθούν το βιολογικό ρολόι, τις βιολογικές επιταγές, τις βιολογικές γραφές! Ετσι απλά, εδώ στην Χωραφούπολη, ανοίγεται η πραγματική πόρτα της ζωής, αυτής που χρόνια πριν ,την χάσαμε ,και επί χρόνια την ψάχνουμε ,οπουδήποτε αλλού, πλήν εκεί όπου υπάρχει ,δηλαδή δίπλα μας. Αυτή η ανοιξιάτικη κοσμογονία της μικρής Χωραφούπολης, αφήνει το άρωμα της στην ατμόσφαιρα, και απλώνει την πολύτιμη αισιοδοξία να φτάσει σε όλους μας. Οσοι είμαστε τυχεροί , να περάσουμε από την Χωραφούπολη να πάρουμε «λίπασμα» , να λιπάνουμε την ζωή μας! 14-5-08 [ δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 16-5-2008 ]